31 Ekim 2014 Cuma

30 Most Dangerous Movie Cities _ Filmlerdeki En Tehlikeli 30 Şehir

30 Most Dangerous Movie Cities __ Filmlerdeki En Tehlikeli 30 Şehir

Don’t walk these streets alone By Gem Seddon
August 25th 2014


Toontown - Who Framed Roger Rabbit (1988)

The City: A town located just outside of Hollywood where the animated thespians of showbiz reside.

Stepford - The Stepford Wives (1975)

The City: A seemingly idyllic Connecticut suburb. The women of the town dress impeccably, have perfectly trimmed hedges and have no objections to... well, anything.

Interzone - Naked Lunch (1991)

The City: A hallucinatory world of hedonism that’s like the metropolis offspring of Las Vegas and an old French dungeon.

Dome City - Logan’s Run (1976)

The City: A future utopian world operated completely by computers. Beneath the giant domes, all citizens wear lycra jumpsuits, no-one grows old, and everyone is encouraged to behave like they’re at university.

Antonio Bay - The Fog (1980)

The City: Like all close-knit communities, this coastal town in California has a dark secret that may somehow be connected to the shifting weather.

Halloween Town - The Nightmare Before Christmas (1993)

The City: A horrifying claymation cityscape populated by every type of monster you feared as a child, from the Pumpkin King Jack Skellington to Oogie Boogie. He’s made of bugs, don’t you know.

The City - City Of The Lost Children (1995)

The City: An anonymous portside town that’s part-circus and part-dystopia that imparts the overall feeling of a child-like dream turned nightmare.

Midwich - Village Of The Damned (1960)

The City: A sleepy English town whose inhabitants all experience a loss of consciousness at the same time. Springtime allergies, or something more sinister?

Summerisle - The Wicker Man (1973)

The City: An island off the coast of Scotland, their spectacular volcanic ash allows residents to win a host of prize-winning vegetable contests. They’re also a little infatuated with pagan fertility rituals.

‘Salem’s Lot - Salems Lot (1978)

The City: Located in Maine, the humble township of ‘Salem’s Lot was founded by a cult leader whose dark proclivities began the town’s lifelong relationship with the supernatural.

Metropolis - Man Of Steel (2013)

The City: One of the world’s largest cities, Metropolis is home to worldwide conglomerate Lexcorp and global news giant, The Daily Planet. Superman’s presence is strongly felt, and one of the reasons it often comes under attack.

Haddonfield - Halloween (1978)

The City: A quiet Illnois suburb where kids ride their bikes, teenage girls gossip about boys, and babysitters have a hard time with their work environment.

Mordor - The Lord Of The Rings: Return Of The King (2003)

The City: A mecca for Frodo and co., Mordor is a dark, scrubby wasteland where the most feared evil in all of Middle Earth resides.

Hobb’s End - In The Mouth Of Madness (1995)

The City: An exact replica of a town sprung from the imagination of horror author Sutter Cane, where the rules of reality are suspended.

Woodsboro - Scream (1996)

The City: A sleepy Californian town, Woodsboro has its fair share of drama in spite of its picturesque appeal.

Perfection - Tremors (1990)

The City: Nestled in a desert valley, Perfection is a small, tight-knit community with a few scattered stores and homesteads.

Newton Haven - The World’s End (2013)

The City: An English country town that every Brit recalls from their youth with misty nostalgic eyes. Even if they grew up in London. A preponderance of pubs makes it a perfect destination for getting away and getting sozzled.

Crystal Lake - Friday The 13th (1980)

The City: An oasis away from the stresses of teenage life, Crystal Lake is a beatific town with a lakeside camping facility that continues to somehow generate business.

Raccoon City - Resident Evil (2002)

The City: A normal American town on the surface, Raccoon City houses a subterranean facility owned and operated by the Umbrella Corporation.

Springwood - A Nightmare On Elm Street (1984)

The City: A wholesome slice of American suburbia, Springwood is a typical town complete with white picket fences and teenagers that no adult takes seriously.

Basin City - Sin City (2005)

The City: A hedonistic urban den, Basin City offers every type of pleasure and pain for residents and visitors. The police are equally as corrupt as its twisted citizens,

Detroit - Robocop (1987)

The City: A ruinous dystopia, the future Detroit of Paul Verhoeven’s imagination is a broken down city running rampant with crime and on the cusp of a complete collapse.

Castle Rock - Stephen King Movies

The City: An unassuming Maine town, Castle Rock is host to a number of supernatural occurrences despite its butter-wouldn’t-melt image. Cujo, Stand By Me, Needful Things and The Dead Zone are all set here.

Silent Hill - Silent Hill (2006)

The City: An abandoned ghost town, Silent Hill is a smidgen hard to pin down. You’ll be lucky to find the place beneath the thick shower of ash and dust motes.

Venusville - Total Recall (1990)

The City: An enclosed Martian metropolis populated by mutated citizens who distract themselves from their dingy existence by hanging out in scabby bars trying not to get killed.

Dark City - Dark City (1998)

The City: A futuristic monochrome city, The City’s towering architecture and grimy backalleys never see the light of the day. The gloom gives citizens free rein to a host of activities better served under cover of darkness.

Cidade De Deus - City Of God (2003)

The City: This slum is one of Rio’s most notorious suburbs, with rival gangs regularly competing for a bigger stake in the drug trade - and taking out anyone who stands in their way.

New York - Escape From New York (1981)

The City: A result of escalating crime levels in the United States, the government transforms Manhattan into a high-level maximum security prison. Convicts live out a life sentence in a lawless wasteland, contained by a 50ft high surrounding wall.

Amity Island - Jaws (1975)

The City: A cosy beachside town in New England, Amity Island has everything to offer families looking for a summer getaway.

Gotham - The Dark Knight (2008)

The City: A dark, brooding cityscape, Gotham’s streets are cluttered with every type of villainy imaginable. Its honest citizens live in a constant state of peril at the hands of Bruce Wayne’s numerous enemies.

20 Worst Horror Movie Parents _ Korku Filmlerindeki En Kötü 20 Ebeveyn Karakter

20 Worst Horror Movie Parents _Korku Filmlerindeki En Kötü 20 Ebeveyn Karakter
Honour thy father and mother By Sarah Dobbs October 23rd 2014


20 Arthur Kipps, The Woman In Black (2012)

Meet The Parents: Arthur (Daniel Radcliffe) is a lawyer and a widow. He leaves his kid with a nanny while he goes off to settle the affairs of an elderly recluse, and ends up walking straight into the clutches of a supernatural monster who preys on kids. And then he lets his son walk in front of a train. Useless.

Are The Kids Alright? Despite the film’s attempt to frame a horrific accident as a touching family reunion, no, not really.

19 Rachel Keller, The Ring (2002)

Meet The Parents: Another single parent, Rachel (Naomi Watts) is a journalist investigating the mysterious death of her niece. Turns out she was the victim of a cursed videotape. Rachel watches it herself, which is bad enough, but then she carelessly leaves it lying around where her son can watch it and get cursed too.

Are The Kids Alright? Well, Rachel figures out the tape’s loophole in time to stop a vengeful ghost claiming her son, but in the sequel, he ends up possessed, which probably doesn’t count as “okay”.

18 Oliver Reed, The Curse Of The Cat People (1944)

Meet The Parents: Not content with driving his first wife to suicide in Cat People, Oliver Reed (Kent Smith) very nearly gets his daughter killed in the sequel. First he ignores and punishes her for making friends with a ghost, and then he lets her run off in a snow storm.

Are The Kids Alright? Despite nearly getting strangled by a stranger, Amy (Ann Carter) somehow survives, and Oliver promises he’ll believe her stories in future. His track record doesn’t make this look very likely, though.

17 Guy Woodhouse, Rosemary’s Baby (1968)

Meet The Parents: Technically, Guy (John Cassavetes) isn’t a parent – vain and self-centred, Guy hands his wife over to a powerful cult to give birth to the anti-Christ. But during Rosemary’s pregnancy, he couldn’t be completely sure the kid wasn’t his, and his parenting skills were definitely lacking. Handing your step-child off to the neighbours isn’t model behaviour, either, is it?

Are The Kids Alright? As alright as devil spawn can be, considering.

16 Ellison Oswalt, Sinister (2012)

Meet The Parents: Ellison (Ethan Hawke) is a fading crime writer desperate for another hit. So he moves his whole family into a house where a violent and mysterious murder recently took place, planning to write a book on it. This turns out to be a really bad idea.

Are The Kids Alright? Unfortunately, “Mr Boogie” got to them.

15 The Marchese and Marchesa di Fiore, Blood For Dracula (1974)

Meet The Parents: It’s probably not surprising than an aristocratic couple with four daughters and no money would be keen to marry one of their girls off to a wealthy gentleman. But you’d think they’d want to know a bit more about said gentleman’s background, especially if he comes from Transylvania and is very, very insistent on a girl’s purity.

Are The Kids Alright? Two of them end up enslaved by Dracula (Udo Kier), another gets turned into a vampire, and another is raped. So no, on all counts.

14 Michael Williams, The Cursed Medallion (1975)

Meet The Parents: Here’s another artist putting his child at risk for his career: Michael Williams (Richard Johnson) is working on a documentary on depictions of the devil in art, so he packs his bags and takes his daughter Emily (Nicoletta Elmi) off to a remote Italian village to see a painting of the devil. Which turns out to be cursed.

Are The Kids Alright? Nope. Poor Emily ends up taken over by the painting, and it all ends badly for both of them.

13 Dr Norman Boyle, The House By The Cemetery (1981)

Meet The Parents: Dr Boyle (Paolo Malco) hears that one of his colleagues has murdered his lover and committed suicide, and decides the best way to come to terms with this is to move his own family into the house where it happened. As you do. Despite his wife’s pleas, though, Boyle doesn’t want to move, even though his son is terrified of the zombie in the basement.

Are The Kids Alright? No, it all ends badly for everyone, once again.

12 Pamela Voorhees, Friday The 13th (1980)

Meet The Parents: Mrs Voorhees (Betsy Palmer) works as a cook at Camp Crystal Lake, where her son is tormented by other kids thanks to his deformities. The bullying leads him to sneak out to the lake in the middle of the night and drown. Admittedly, that’s pretty tragic, but Pamela makes everything worse by murdering camp counsellors – even ones who had nothing to do with the accident.

Are The Kids Alright? Jason comes back from the dead, but he ends up following in his mother’s murderous footsteps, which isn’t ideal..

11 Grace Stewart, The Others (2001)

Meet The Parents: At first glance, Grace (Nicole Kidman) seems like a great, if slightly over-protective mother, doing everything she can to make sure her poorly kids never come into contact with anything that might hurt them. The truth is a lot more unsettling, though, as it turns out the biggest danger they face is Grace herself.

Are The Kids Alright? Very much not, no.

10 Mrs Loomis, Scream 2 (1997)

Meet The Parents: In a rare example of a parent following their kids’ example, Mrs Loomis (Laurie Metcalf) becomes a serial killer because her son Billy (Skeet Ulrich, in the first Scream) did. Thing is, he turned murderer because his mother abandoned him. So that’s a pretty awful mess of cause and effect.

Are The Kids Alright? As the villain of the first movie, Billy’s long dead by the time his mum turns up in the sequel.

9 Natalie Koffin, Mother’s Day (2010)

Meet The Parents: If you judge a parent by the way their children turn out, Mother (Rebecca De Mornay) did a pretty awful job. Her three sons are on the run from the law, while her daughter is a mess of irrational anxieties. When Mother turns her attention to torturing the new inhabitants of her old house, all that anger and violence starts to make sense. Yikes.

Are The Kids Alright? Nope. And Mother’s even managed to pick up a new child by the end of the film.

8 Harry Cooper, Night Of The Living Dead (1968)

Meet The Parents: Mr Cooper (Karl Hardman) is the kind of father who doesn’t brook any disobedience – from his kids or anyone else. When the dead rise, he’s got a plan, and he’s determined to stick to it, no matter how little sense it makes to barricade yourself into a basement with no escape route and a child who’s been bitten by a zombie.

Are The Kids Alright? Ill and injured for most of the film, Karen (Kyra Schon, Hardman’s real life daughter) ends up turning and murdering her parents. So not so much.

7 Margaret White, Carrie (1976)

Meet The Parents: Puberty is a tough time for kids and for their parents, but Margaret White (Piper Laurie) handles it even more awkwardly than most mothers, telling her poor daughter that her period is a curse, and that her developing body is sinful. That’s a whole lot of misguided guilt to heap on an already troubled teenage girl.

Are The Kids Alright? You know how this one ends. Carrie (Sissy Spacek) ends up killing her classmates, her mother, and herself. Hard to imagine how it could’ve been worse, really.

6 Mum and Dad, Mum & Dad (2008)

Meet The Parents: Mum (Dido Miles) and Dad (Perry Benson) live in a terrifying house near the airport – any house with a dedicated torture room immediately qualifies as terrifying – and, not content with making their own children miserable, they also send them out to bring home “pets” to mistreat. There’s pretty much no atrocity these horrible parents won’t commit.

Are The Kids Alright? Funnily enough, after a lifetime of physical, mental, and sexual torture, not really.

5 Alan Russell, Oculus (2014)

Meet The Parents: After buying an antique mirror for his office, Alan Russell (Rory Cochrane) becomes seduced by an evil presence – or maybe his own latent mental illness? – and decides to chain his wife to the bedroom wall. Things just get worse from there, with both of the Russell children existing in constant terror for their lives.

Are The Kids Alright? Tim (Brenton Thwaites) gets sent to a psychiatric hospital, Kaylie (Karen Gillan) in care, and neither of them can get over the horror of their childhoods. So no.

4 Dorothy Yates, Frightmare (1974)

Meet The Parents: Not everyone’s mother is a great cook, but if Dorothy Yates (Sheila Keith) put dinner on the table, you might lose your appetite. She’s a cannibal, and despite spending years in an institution, she doesn’t seem to have got any better.

Are The Kids Alright? Unfortunately, it seems a taste for human flesh can be inherited. And despite Dorothy’s step-daughter’s desperate attempts to substitute steak for longpig, neither Dorothy nor Debbie (Kim Butcher) can be persuaded to give up their favourite food.

3 Jack Torrance, The Shining (1980)

Meet The Parents: Writer Jack (Jack Nicholson) reckons the remote Overlook Hotel is the perfect place to spend the winter with his family. But his new play isn’t working out, and they aren’t as alone in the hotel as they might hope.

Are The Kids Alright? Little Danny (Danny Lloyd) has a scary invisible friend and a tendency to croak incomprehensible but eerie phrases in the middle of the night, so although he escapes the hotel with his life, recovering from the whole ordeal might take some time.

2 Chris Cleek, The Woman (2011)

Meet The Parents: It’s not often you find yourself rooting for a backwoods cannibal to kill and eat someone, but in The Woman, the titular woman is far less of a villain than the supposedly civilised lawyer Chris Cleek (Sean Bridgers). But since he’s a rapist who terrorises his own family as well as random people he kidnaps from the woods, it’s hard not to be glad when he gets his heart yanked out.

Are The Kids Alright? It’s about 50/50. The Cleeks’ son, already showing signs of following dad’s example, gets killed by the Woman, but the two girls are embraced. Then again, does joining a cannibal clan in the woods count as “alright”?

1 Norma Bates, Psycho (1960)

Meet The Parents: The most famous of all bad movie mothers, Norma Bates (voiced by Virginia Gregg, Jeanette Nolan, and Paul Jasmin) was a little too close to her son. Her mental illness translated into violent over-protectiveness, and Norman (Anthony Perkins) soon developed similar symptoms.

Are The Kids Alright? After murdering his mother, Norman took to pretending to be her, and murdering other women. There’s really no way to put a positive spin on that.


İnsanı çoluk çocuktan soğutan 19 korku filmi

çoğunu da izlemişim!? :)) (kırmızılılar)

İnsanı çoluk çocuktan soğutan 19 korku filmi

31/10/2014 10:09 A+ A-
Korku filmlerinin en tedirgin edici öğelerinden biri şüphesiz ki çocuk karakterlerdir. Özellikle çocuk karakterlerin birebir korku öğesi olarak kullanıldığı yapımları izlerken yaşanan gerilimin etkisi büyüktür. İşte sizi çocuklardan soğutacak 19 korku filmi!
Haber: Oktay Volkan Alkaya -

Haydi bu akşam korku filmi izleyelim" diyen herkese verilecek cevap standart haline gelmiştir; "Aman çocuklu bebekli olmasın" denir. Korku filmi izlemek insanı germeyebilir ancak korku öğesinin çocuklar ve bebekler olması izleyiciyi her zaman rahatsız eder. Çocukların her an herşeyi yapabilecek kadar öngörülemez olmaları, bizim onlardan korkmamıza sebep olur. Hele ki kötülük yapmak isteyen bir çocuğun çevrenizde olduğu düşüncesi, insanı boncuk boncuk terletir, inim inim inletir. Sizleri çoluk çocuğa karışmaktan soğutacak 19 korku ve gerilim filmini bir araya topladık.

1. Omen

Korku ve çocuk denince akla gelen ilk isimdir Omen. Korkutucu çocukların adeta reisidir. Müzikleriyle olsun, karanlık atmosferiyle olsun Omen, korku filmi izleyicilerinin her zaman damaklarında ayrı bir tat, dudaklarında bir başka uçuk bırakmıştır. Hala bu korku serisini izlememişseniz ve çocuk sahibi olmayı düşünüyorsanız, bırakın izlemeyin eksik kalsın. Ensesinde falan bir beze görürsünüz işkillenirsiniz falan, çocuk yetişip de kendini ifade edene kadar yaşayacağınız korkuya değmez.

IMDB Puanı: 7.6

2. Godsend

Zekeriya yani Zachary, klonlamayla öte dünyadan gelen bir zalım çocuk. Bu filmi izlerken yaşayacağınız gerilim size her 23 Nisan'ı zehir edebilir. Hele ki tüp bebek yöntemiyle dünyaya gelen çocuklardan koşarak kaçmak istemiyorsanız bu filmi izlemeyin. Ya da izleyin, anneniz babanız torun sevgisinden mahrum kalsın da görün gününüzü.

IMDB Puanı: 4.8

3. 6. Sense

"I See Dead People" filmin önüne geçen bir replik değil mi? Filmi izlememişseniz bile bu repliği bir yerlerden duymuşsunuzdur. Yönetmen Night Shymalan'ın en başarılı eseri olan bu gerilim bombası, Cole adında bir çocuğu bilinçaltımıza öyle bir kazıdı ki, karakteri canlandıran Haley Joel Osment'i gören yüzünü çevirir oldu. Yarın öbür gün çocuğunuz "Şunu görüyor musun?" der de siz bakıp bir şey göremezseniz, bu film aklınıza gelecektir.

IMDB Puanı: 8.2

4. Child's Play

Çocuk bir oyuncak olan Chucky, popüler kültürün en temel korku öğelerinden biri. Sizi çocuk sahibi olmaktan soğutmasa da çocuğunuza oyuncak almaktan kesinlikle soğutacak olan Chucky'i izledikten sonra evdeki oyuncaklarını çöpe atan mı ararsınız, oyuncakçı dükkanı fobisine kapılan mı ararsınız, cümle alemin oyuncak konusunda bilinçaltını dümdüz etmiş bir filmdir Chucky. Adını duyduğunuz yerde kaçmanız tavsiye edilir.

IMDB Puanı: 6.5

5. Exorcist

Yaramazlık ötesinde şeyler yapan çocuklara denir ya "Bunun içine şeytan girmiş" diye, işte Exorcist de tam olarak bu konuya parmak basıyor. Basmakla kalmıyor oyuyor resmen. Bir şeytan tarafından ele geçirilen kız çocuğunun yaptıklarını izlerken, inancınız ne olursa olsun gidip iki bidon kutsal su alıp evde stoklayasınız gelebilir. Özellikle ilerde çocuğunuz olur da, yatağı gıcırdarsa, gece kalkıp altını ıslatırsa falan ödünüz patlayabilir. O yüzden bu filmi de izlenecekler listenizden çıkartmanızda fayda var.

IMDB Puanı: 8.0

6. Others

Her kim ki "Nicole Kidman'ın oynadığı filmden zarar gelmez" deyip bu filmi izlemeye kalkarsa bilsin ki, çocuk sevgisini yitirmek üzeredir. The Others öyle bir film ki, çocuklar üzerinden gelişen gerilim dolu olaylara artık tahammül edemeyecek noktaya geliyorsunuz. Çocuklarının peşinde koşturan gariban Kidman'a "Bırak be kadın lanet gelsin çocuklarına kaç kendini kurtar" diyesiniz bile gelebilir. En iyisi hiç bu noktaya gelmeden bu filmi izlemekten vazgeçmek.

IMDB Puanı: 7.6

7. The Ring

Ah Samara ah... Gün olur da uzun siyah saçları olan bir kız evlada sahip olursanız, ondan ürkmemek için bu filmi izlememekte büyük fayda var. İlk önce Uzdakdoğu sinemasında karşımıza çıkan, sonra da Amerikan versiyonuyla başımıza bela olan The Ring, verdiği "Ortada kuyu var yandan geç" mesajının yanı sıra, korku öğesi olarak siyah saçlı bir kız çocuğunu kullanışıyla da korku dünyamızda yeni sayfalar açan bir yapım.

IMDB Puanı: 7.1

8. Orphan

Çocuk yapmaktan değil, evlatlık almaktan da soğutur bu filmler... Kendi evlatlarını kaybetmiş bir çiftin 9 yaşında bir kız çocuğunu evlatlık edinmesiyle başlayan olaylar silsilesinde, Esther adlı karakter gerçek anlamda terör estiriyor. Bilinçaltımıza çoluk çocuk sahibi olmaya dair ne varsa zehirleyen Orphan'ı izlemek gerçek bir cesaret işi.

IMDB Puanı: 7.0

9. Grudge

Uzakdoğu sinemasının bir başka zalımlık seviyesi olan "Garez" kelimenin tam anlamıyla başa bela bir film. Çocuk sahibi olmak isteyenler Toshio karakterini görene kadar beklesin. Filmin öyle bir etkisi var ki, sırf ilerde çocuğu ona benzer diye çekik gözlü sevgilisinden ayrılan insanlar var. Ola ki çocuğunuz beyaz tenli, çekik gözlü bir afacan olursa, bu filmin sizde bıraktığı etkiyle evladınızdan içten içe korkmaya başlarsınız.

IMDB Puanı: 5.8

10. Unborn

Unborn'u izlemek için sabah kahvaltıda yürek yemiş olmak gerek. Çocuk sahibi olmayı bırakın küçük bir kardeşiniz varsa ondan bile korkmanıza sebep olabilir bu film. Daha çok senaristliğiyle tanınan David Goyer'in elinden çıkan bu yapımda doğmamış bir çocuğun ruhuyla savaşmak nedir onu öğreniyoruz. Filmin aslında en güzel yanı Gary Oldman'ı izleme şansını sunması, genel olarak zayıf bir performansa sahip olan film çocuk karakter üzerinden "Böh" yapmak üzerine kurulu.

IMDB Puanı: 4.7

11. Mama

Isabelle Nélisse adını bir yerlere yazın, bu filmdeki sinir bozucu ve bir o kadar da korkutucu performansıyla, insanı çoluk çocuktan soğutmayı başarmış küçük bir yetenek kendisi. Canlandırdığı Lilly karakteri o kadar rahatsız edici ki, filmin ana korku unsuru onun yanında çizgi film gibi kalıyor. Çok fazla tanınmayan Andrés Muschietti imzası taşıyan filmde, Game Of Thrones ailelerinden Lannistergillerin Jamie'si Nikolaj Coster Waldau rol alıyor.

IMDB Puanı: 6.3

12. The Good Son

Macaulay Culkin ve Elijah Wood'u bir araya getiren "İyi evlat" filmi gerçekten, "Allah herkese hayırlı evlat nasip etsin" sözünü tekrar tekrar söylettiriyor. Kuzeninin içindeki şeytanla yüzleşen bir çocuğun dramı olarak tanımlayabileceğimiz senaryosuyla, The Good Son çocuğunuzu iyi tanımanız gerektiğini düşündüren bir yapım. Çocuğunuz yarın öbür gün kötü bir yaramazlık yapacak olur, aklınıza bu film gelir, hiç gerek yok izlemeyiverin canınız sıkılmasın, tadınız kaçmasın.

IMDB Puanı: 6.3

13. The Brood

Filmin sonu gelene kadar kilo vermenizi garanti eden yapımlardan biri de The Brood. Usta yönetmen David Cronenberg imzası taşıyan filmde, mutant çocukların saldırılarıyla tebelleş olacaksınız. Öyle bir an gelecek ki, siyaha düşen sahnelerde "Bitti mi oh çok şükür!" diyecek, filmin devam ettiğini gördükçe izlediğinize izleyeceğinize pişman olacaksınız. Bu film çocuk sahibi olmanın ötesinde, çocuğunuza tutkuyla bağlanması muhtemel olan eşinizden de sizi soğutabilir. Yuva yıkar bu film izlememeniz yararınıza.

IMDB Puanı: 6.9

14. Let me in

Çocuktan canavar olur mu? Olur. Çocuk dediğin insan yer mi? Yer. Let Me İn'de herşey mümkün. Hele ki çocukluk aşkı meseleyse, izlememeniz gereken filmlerin en başında geliyor bu film. Klasik vampir filmlerinden bıkmışsanız ve farklı bir film arıyorsanız, denenebilir ancak filmi izleyip de "Yok arkadaş benim soyum benimle toprağa gömülecek" demek istemiyorsanız, hiç bulaşmayın bu filme. Çocuğunuzun diş etleri kanar manar, hayat size zehir olur, şüpheden stresten midenize ağrılar girer.

IMDB Puanı: 7.2

15. The Bad Seed

Aslında herşey bu filmin başının altından çıkıyor. 1956 yapımı, The Bad Seed'de taş kalpli bir katil olan 8 yaşındaki Rhoda karakteri, gelecek 60 yıl boyunca ortaya çıkacak korku öğelerine bir yenisini ekliyor. Çocuğun korku ve gerilim öğesi olarak en bariz şekilde ilk defa kullanıldığı bu film, günümüzde sade bir dram gibi izlenebilir ancak çekildiği döneme göre oldukça radikal bir bakış açısına sahip. Filmlerde genelde masumiyet ile özdeşleşen çocuk öğesini, adeta yoldan çıkartan The Bad Seed'i izledikten sonra çocuğunuza şüpheyle bakmanız kaçınılmaz.

IMDB Puanı: 7.5

16. Rosemary's Baby

Değil çocuk sahibi olmak hamile kalmaktan bile çekinmenize yol açabilecek bir film Rosemary's Baby, çocuğun birebir karakter olarak karşımıza çıkarmasa da, doğmamış bebeğin getirdiği bir lanet silsilesini ortaya koyuyor. Çocuğun korku öğesi olarak kullanılışının en sıradışı örneklerinden olan bü kült yapım 1968 yılında Roman Polanski'nin elinden çıkma bir şaheser. Bu kadar övgüyü hak etmesine rağmen sorunsuz bir hamilelik süreci için bu filmi izlemeyin, 9 ay çekeceğiniz çileye değmez.

IMDB Puanı: 8.0

17. Splice

Doğurmasanız da, bilim size bir çocuk sahibi olma şansı tanıyabilir. Ancak sahip olmayı bırakın, çocuk yetiştirmeyi bile adamı zehir eden filmler de var. Splice'de karma bir DNA yapısıyla yeni bir canlı türü üreten bilim insanı bir çiftin, ortaya çıkarttıkları yaratığı evlat edinmeleriyle garip bir süreç başlıyor. Giderek insana benzeyen, insanlıktan da çıkıp canavara dönüşen bir çocuğun gelişimini izlerken "Daha da bana çoluk çocuk demeyin" derken kendinizi bulabilirsiniz. Vincenzo Natali'nin elinden çıkan bu yapım, özellikle rahatsız edici bir finalle, psikolojinize pimi çekip bombayı atabilir.

IMDB Puanı: 5.8

18. Conjuring

Nasıl bir beladır Conjuring. "İzlenecek korku filmi kalmadı, hepsi aynı" dediğimiz bir dönemde girdi hayatlarımıza, bize korkuyu yeniden öğretti, psikolojimize ateş etti. Her ne kadar hayaletler ve şeytan üzerine kurulmuş bir korku örgüsü olsa da Conjuring, çocuk karakterler üzerinden yarattığı gerilimle canımızdan can alan bir yapım. Son yılların en iyi korku filmlerinin başında gösterilen film, gerilim efsanesi "Testere" filminin yazarı James Wan'ın başyapıtı niteliğinde. Yakında devam filmiyle yine ciğerimizi söndürecek olan Conjuring'de özellikle çocuk hayalet ve şeytanın etkisi altındaki çocuk karakterlerin sahneleri insanı kendi çocukluğundan bile soğutabilecek nitelikte.

IMDB Puanı: 7.5

19. Annabelle

Gelelim sevgili Annabelle'e, Conjuring'in içinde yer alan bir yan hikayenin kahramanı olan zalım oyuncal Annabelle, bir Chucky ile Exorcist karışımı. 24 Ekim 2014'te Türkiye'de vizyona giren yapımda, şeytan, çocuk, oyuncak iç içe harman halde. Korkmamanız için geriye bir sebep bırakmayan Annabelle'i izledikten sonra çocuk sahibi olmaya yönelik fikirlerinize elveda diyebilirsiniz.

IMDB Puanı: 5.8

kaynak; http://www.radikal.com.tr/radikalist/insani_coluk_cocuktan_sogutan_19_korku_filmi-1222412

30 Ekim 2014 Perşembe

Yaşadığımız Devri Sorgulatan En İyi 19 Distopya Filmi

Yaşadığımız Devri Sorgulatan En İyi 19 Distopya Filmi

Yazar laurenparis 26 Eylül 2014
Öncelikle distopyanın ne olduğunu açıklamaya çalışalım: Distopya, ütopyanın karşılığı olarak kötü, karamsar, kıyamet senaryoları içeren bir dünya üzerine kurulu hayal anlamına gelir.

Herkesin kıyameti kendine tabii. Size göre dünya ayran tsunamisi altında kalabilir, ülkeyi yönetenlerin bıyıkları sizi halının altına süpürebilir, o biraz hayal gücünüze kalmış. Kendi distopyanı kendin yarat isimli çalışmalarımız yakında başlayacak.

Yalnız birkaç distopya eseri var ki bakkala gittim distopya aldım bilinirliğinde olan; tabii ki Hayvan Çiftliği, 1984 ve Cesur Yeni Dünya gibi kitaplardan bahsediyoruz. Distopyanın anlamını bilmeseniz dahi bi George Orwell, bi Aldous Huxley olsun, bu yazarları mutlaka duydunuz, eminiz.

Peki ya distopya filmleri? En basit haliyle kötü gelecek olarak tanımlayabileceğimiz distopya, Superman’in kırmızı donuyla dünyaları kurtardığı filmlerde göremeyeceğiniz bir anlayışa sahip. Distopik gelecek kötüdür, karamsardır, insanlık için umut yoktur ve insanoğlu bir zamanlar efendisi olduğu varlığın kölesi haline gelmiştir ya da doğal afetler anasını ağlatmıştır.

Herkesin kıyameti kendine dedik ya, işte orada makineler tarafından mı yoksa fareler tarafından mı yönetileceğimize karar vermek devreye giriyor. Biz de üşenmedik, biraz kafayı sıyırmış her yönetmenin el attığı distopik filmler kuşağına bıraktık kendimizi.

Metropolis (Fritz Lang, 1927)

Amiyane tabirle zengin oğlanla fakir kızın efsanevi aşkı üstünden felsefesini yediren, zamanının ilk distopik filmi olarak gösterilen ve kapitalizmi ıslak odunla kovalayan başyapıt, bu türün özellikle Alman sineması üzerinden nasıl çekildiğini görmek isteyenler için nevi şahsına münhasır bir yapıt.
Niteliksiz bilgi: Hitler’in en sevdiği film imiş.

Alphaville (Jean-Luc Godard, 1965)

Modern dünyanın izole ortamında her şeyin “tıkırında” gittiği, denklemin iki tarafının birbirini eşitlediği, matematiksel açıdan mükemmel fakat anlamı olmayan bir dünyada aşkın irrasyonel olarak kabul edildiği bir dünya. E doğal olarak tüm kurallara baş kaldırıp aşık olan iki insan. Post-apokaliptik filmlerin ekmeğini yediği birkaç şey; hastalıklar, felaketler, robotlar, robotlar yoksa da robotlaşmış duygusuz insanlardır. Kategorisini bu robotlaşmış insanlardan alan film duygusallığın zayıflık olduğunu temel alan felsefesiyle klasik Hollywood yapımı dünyayı yok etmeye yeminli uzaylılarla bezeli olmayan bir bilimkurgu olmasıyla çizginin kesinlikle dışında.

Fahrenheit 451 (François Truffaut, 1966)

“Kitap okuyup n’apacan, ders çalış ders!” diyen ÖSS annesinin ait olduğu bu film kitapları yakmakla görevli bir itfaiyecinin görevini sorgulamasıyla ve tabii ki tek kişilik orkestra görevi üstlenerek rejimi yıkmaya çalışmasını anlatıyor. Çoğu distopik film gibi kitaptan uyarlama olan bu şaheseri izlerken sizden tek ricamız “Çok gezen mi çok okuyan mı?” sorgusunu bir yana bırakmanız. Kitaptan bir alıntıyla bitirelim;
“… bitişik evdeki kitap, dolu bir silahtır. Yakın gitsin. Silah ateş etmesin. Adamın kafasını koparın. İyi okumuş bir adamın hedefi olmayacağını kim bilebilir ki? Ben mi? Ben böylelerini hazmedemem, bir dakika bile… Sonunda tüm dünyada evlerin hepsi yanmaz duruma getirilince, eski amaçla itfaiyecilere gerek kalmadı. o zaman onlara yeni bir görev verildi; barışın koruyucuları olarak, resmi sansürcüler, yargıçlar, infazcılar oldular. İşte sen ve ben bunlardan biriyiz…”

A Clockwork Orange (Stanley Kubrick, 1971)

Anthony Burgess’in üniversiteye geçen her yeni gencin kitaplığına koyduğu, öğrenci ortamlarının sinema uzantısının Kubrick filmleri olduğu yerde baş tacı olan film, Kubrick’in diğer filmleri gibi “rahatsız edici”. Rahatsız edici çünkü film boyunca size şiddeti yediriyor, sanatın sterilliğini ortadan kaldırıyor ve bir bakıyorsunuz ki aslında izlediğiniz şiddet sahnelerinden korkmaktan çok etkilenmişsiniz. Aynısını değil ama benzer bir çeşidini icra eden Tarantino da şiddeti eğlenceli hale getirerek izlenebilir ve hatta zevk alınabilir kılan yönetmenlerden. En korkulacak kişi ne olduğu görüntüsünden belli olan değil, geceleri yatmadan önce süt içecek kadar uysal ama kendinden küçük kızlara acımasızca tecavüz edebilecek kapasitede olan Alex gibi karakterlerdir diyor, hem yazara hem de yönetmene şapka çıkarıyoruz.

Blade Runner (Ridley Scott, 1982)

Zamanının ötesine uzanan, Ridley Scott gibi bilimkurgunun babasının elinden çıkan bu film, tüm zamanların en iyi distopya filmlerinden bir tanesi orası kesin. Cyberpunk’ın ilk türü olmasıyla da gözümüzün nuru olan yapım yüksek teknolojiyle donatılmasına karşın sürekli dibe çöken, teknolojinin hem nimet hem lanet olduğunu kabul eden bir film. Konusu ise şöyle;Dünya’nın dışındaki tehlikeli operasyonlarda köle gibi çalıştırılan ve ömürleri sadece birkaç yıl olan replikaların dünyaya ayak basması yasaktır, olur da basarlarsa “blade runner” denen polisler tarafından avlanırlar. Harrison Ford’un canlandırdığı Deckard bu polislerden biridir, ama emekliye ayrılmıştır. Uzaydaki bir koloniden kaçarak yaşam sürelerini uzatmak ve bu köle gibi yaşama isyan ederek sorumluları bulmak için bir uçak kaçırarak dünyaya gelen bir grup replikanın yakalanıp yok edilmesi için tekrar göreve çağrılır. Emeklilik hayalleri suya düşer kısacası. “İnsan mı android mi?” ikilemiyle uykularınızı kaçıran bu kült bebişi izle izle doyamayacaksınız. Unutmadan; yine bir Philip K. Dick çevirmesiyle karşı karşıyayız.

Nineteen Eighty-Four (Michael Redford, 1984)

Distopyanın krallarından George Orwell Başkan’ın aynı adlı romanından uyarlanan bu film, günümüzde de spesifik bir kişi için bolca kullanılan “Big brother is watching you” sloganının ana tema olduğu, yani halk için mahremiyetin kalmadığı, totaliter rejimin sizin yerinize görüp, sizin yerinize duyduğu, tarihi yeniden yazdığı, sözcüklerin anlamını değiştirdiği acımasız bir dünya. Tanıdık bilip sevdiğiniz ne varsa yok etmeye yeminli ve sıçtığınız boktan dahi haberdar olan bu hükümeti devirmeye yeminli cengaver Winston Smith’i izlediğimiz film, bilimkurgu distopyalarının aksine takip edilmesi imkansız aksiyon filmlerinden ziyade diyaloglarıyla akılda kalmaya çalışıyor, iyi de yapıyor. Distopya dediğin sahibinin hayal dünyasıdır, fikridir, filmde anlatılması ve açıklanması gerekir.

Brazil (Terry Gilliam, 1985)

Yine Orwell Abi’mizin 1984’ünden esinlenmiş (bi bak: uyarlanmış, birebir versiyon değil yani) olan film kutu ofisine hapsolmuş, küçük bir yanlışın dahi sizi darağacına götürebileceği mükemmeliyetçi bir dünya. Şimdi böyle bir dünyada hata olmaz mı? E olur tabi. Biz de bu hatayı yapma talihsizliğinde bulunan Sam Lowry’nin maceralarını izliyoruz. Klasik aşk her şeyi fetheder izleyicisiyseniz “love conquers all”, yok aga ben realistim diyorsanız “director’s cut” versiyonunu itinayla izleyiniz, böyle bilimkurgu yok arkadaş!

Twelve Monkeys (Terry Gilliam, 1995)

Post-apokaliptik film kategorilerinden bahsederken hatırlarsanız hastalık, felaket, robotlar, uzaylılar filan demiştik. İşte “hastalık” kategorisine mensup olan bu film, gelecekten geçmişe gönderilen bir hükümlünün (Bruce Willis) hikayesini anlatan film, zaman sıçramalarını ustaca yerleştirmesiyle, seyircinin aklını allak bullak eden sembol yerleştirmeleriyle, Hitchcock’un Vertigo ve Birds filmlerine yaptığı göndermelerle ve efekt kullanmayışıyla “olayı bitirmiş” bir bilimkurgu. Unutmadan belirtelim; dön bak Brad Pitt.

Gattaca (Andrew Niccol, 1997)

Hak ettiği değeri göremeyen bilim kurgulardan biri olan Gattaca epik Uma Thurman ve Ethan Hawke oyunculuğuyla göz dolduruyor. Filmde genetik mühendisliğinin şimdiki gibi vasat üstü bir seviyede değil aşmış olduğu bir dünya izliyoruz. Günümüz bakmanın sevap olduğu insanlar için kullandığımız “kalemle çizilmiş gibi” söylemini gerçeğe dönüştüren filmde insan olmak acınası bir durum, çünkü herkes mükemmel gen haritalarına sahip. İşte insan olup aşırı hırslı olan karakterimizi bu genlere sahip olmaya kendini adar biçimde görüyoruz.

The Truman Show (Peter Weir, 1998)

Ufuk çizgisi bir duvar kağıdı olabilir, parmağımızı uzatıp çıkarmaya çalışmak lazım. Yaşadığı dünya kocaman bir setten başka bir şey olmayan bir adamın hikayesini anlatan film “Lan acaba?” gibi sorgulamalara yol açmasıyla zamanında hepimizin gerçeklik anlayışını yerle bir etmiş bir yapım.

The Matrix (Wachowski Brothers, 1999)

Çekildiği zaman göz önüne alındığında öncü olarak kabul edilmesi gereken, dövüş sahneleriyle aksiyon filmlerine yepyeni bir boyut kazandırmış olan The Matrix, devam filmlerinde hiçbir zaman ilk filmlerinde seyirciye verdiği kurmaca dünya hissini tattıramasa ve gittikçe kısıtlanan bir hikayeye hapsolsa da yine de en iyi distopik filmlerden. Distopyası Felsefe 101 seviyesinde olsa da insanların kontrol ettikleri güçlerin nasıl kölesi olduklarının iyi bir göstergesi. Hakkında şu ana kadar zilyon şey yazılıp çizilmiş olan filme yeni bir şey ekleyebilir miyiz bilmiyoruz fakat “Kaşık yok.” ve “Beyaz tavşanı takip et.” gibi replikleriyle birçok dövmeye meze olduğunu biliyor, yılda bir kere izleyerek kendisini yad ediyoruz.

Battle Royale (Batoru Rowaiaru) (Kinji Fukasaku, 2000)

Japon hükümeti tarafından kaçırılıp, ıssız bir adaya götürülüp kısıtlı miktarda silah, yiyecek tedariğiyle ve “En yakın arkadaşınızı öldürebilir miydiniz?” sorusuyla baş başa bırakılan 42 lise öğrencisini izlediğimiz filmin Suzanne Collins’in çok satan roman serisi ve günümüz gençlerinin yeni Twilight’ı The Hunger Games’in de esin kaynağı olduğunu belirtelim. Hayatta kalmak mı ahlak anlayışı mı gibi bir sorgulamayla önümüze gelen film nadide bir fikir distopyası.

Artificial Intelligence (Steven Spielberg, 2001)

Son zamanlarda kendini dizi yönetmenliğine ve Transformers’a yönelten Steven Spielberg’ün kült işlerinden olan Artificial Intelligence sahip olduğu distopyayı size yedirmekten çok robotların da sevgi dolu yumuk yumuk yaratıklar olabileceğini ve sevdiklerine insanlardan daha iyi sahip çıktıklarını gösteriyor. Bunu da 11 yaşında David isimli annesini sonsuza kadar sevmek için üretilmiş olan robot aracılığıyla yapıyor.

Minority Report (Steven Spielberg, 2002)

Aksiyon filmlerinin şövalyesi iki isim olan Tom Cruise ve Colin Farrell’ı bir araya getiren film Philip K. Dick’in bir başka hikayesinin ekmeğinin yendiği, Steven Spielberg tarafından yönetilen bir film. Hikayeye göre suç oranını 0’a düşürmeye yeminli bir hükümetin PreCrime denilen, bir cinayet işlenmeden önce kimin bunu yapacağını belirleyen bir icadın kimlerin başına ne çoraplar öreceğini izliyoruz. Ülkede suç oranı %90 gibi bir miktarda düşmüşken PreCrime ekibinin başında olan kişinin kendisinin bir cinayet işleyeceğinin hissedilmesi üzerine çaresiz adamın kendi silahıyla nasıl vurulduğunu ve kendini nasıl aklamaya çalıştığını görüyoruz. “Person of Interest” dizisinin bu hikayeden uyarlandığını belirtelim.

28 Days Later (Danny Boyle, 2002)

Felaketli, ıssız şehirlerde dolaşan tek adamlı film hayranıysanız yaşadınız. 28 Days Later tam da size göre. Karakterlerinin derin olmayışıyla ve arka plan hikayelerinin eksik bırakılmasıyla kaybeden fakat görüntü yönetmenliği inanılmaz güzel olan film kendini bu açıdan dengeliyor gibi. Filmdeki hastalık sonrasında insanların zombi olduğu söylenemez aslında, önce maymunlarda yürütülen ve başarısız sonuçlanan bu deneyin insanlara enfeksiyon bulaştırıp onları öfkeden çılgına çevirerek hayattaki tek amaçları bu enfeksiyonu diğerlerine bulaştırmak olduğunu izliyoruz. Filmin müziklerinin harika olduğunu da belirtmeden gitmeyelim.

V for Vendetta (James McTeigue, 2005)

İyi akşamlar, Londra. Saat dokuz. Burası 275 ila 285 orta dalgadan yayın yapan Kader’in sesi… Bugün beş Kasım bin dokuz yüz doksan yedi..
Brixton ve Sretham bölgelerinin bugün itibariyle karantinaya alındığı Londra halkına duyuruldu. Sağlık ve emniyet nedenleri ile bu bölgelerden uzak durulması tavsiye ediliyor…

Polis, bu sabah Birmingham bölgesinde on yedi eve düzenlediği br dizi baskınla büyük bir terörist şebekesini açığa çıkardı. Sekizi kadın yirmi kişi göz altına alındı…
Hava az bulutlu ve açık. 00:07’de başlayacak olan sağanak, 01:30′ a dek sürecek…

İyi akşamlar Türkiye.
Totaliter bir dünyada kaybolan kimlik ve özgürlüğün öyküsünü anlatan V for Vendetta, umutsuzluğun ve baskıcı bir yönetimin güncesi. Hakkında en çok aforizma dizilebilecek olan film Haziran ayı boyunca yaşananların dışında dünyanın en büyük hacker oluşumu Anonymous’un yüzü oluşuyla da aslında filmden o kadar da farklı bir dünyada yaşamadığımızı gösteriyor.

V for Vedat!

A Scanner Darkly (Richard Linklater, 2006)

A Scanner Darkly
Orwell ve Aldous Huxley ile beraber distopyanın meşalesini taşıyan üçüncü yazarımız Philip K. Dick’in hikayesinden uyarlama olan bu film kullanmaya başlayanın yavaşça kimliğini kaybetmeye başlamasıyla sonuçlanan bir uyuşturucu üzerinden giden bir film. Kimliğin olduğu filmlerde o kimlik önce kaybedilir, sonra da bulunur. Bunu bilesiniz. Ne diyoruz, beş beyazdan uzak duralım; un, şeker, tuz, eroin, kokain.

Children of Men (Alfonso Cuaron, 2006)

İnsanlığın kıyametinin post-apokaliptik felaketlerden değil bildiğimiz kısırlıktan geleceğini savunan film 2027 İngiltere’sinde geçiyor. Kitabından çok farklı biçimde kurgulanmış olsa da kitabı da filmi de kaliteli distopyalara güzel bir örnek. Çocuk yapamamanın getirdiği umutsuzluk ve yaşama amacının olmayışı, üstüne bir de sıkıyönetim ilan eden bir despotun ezici varlığının altında çaresizlikten kıvranan insanlara umut olmaya gelen, 18 yıldır doğacak olan ilk çocuğa hamile bir kadının ise tüm bu sıkıyönetim dalgasına son verebileceğinin ve bu sebeple korunmasının ehemmiyet taşıdığının bilincinde iki karakter olan Julianne Moore ve Clive Owen’ı ise başrollerde izliyoruz.

District 9 (Neill Blomkamp, 2009)

Yapımcılığını Peter Jackson’ın üstlendiği… Bunu demek yeterli aslında. Duydunuz Peter’ın sesini. Bunun dışında, Dünya’nın merkezini Amerika’dan almayıp Afrika’da geçmesi filmi daha inanılır yapan etkenlerden. “Uzaylılar Dünya’ya gelseydi biz onlara ne yapardık?” sorusuna cevap arayan film karakterlerin bu karidese benzeyen acayip yaratıklara ucube muamelesi yaparak onları sürgüne mahkum etmesiyle de gerçekçi bir yan taşıyor. İnsanın bilmediği şeyden ölesiye korktuğu gerçeğini göz önünde bulundurursak, biz de tam da bunu yapardık.

The Road (John Hillcoat, 2009)

Cormac McCarthy’nin romanından uyarlama olan film bir adam ve oğlunun bedeli ne olursa olsun hayatta kalma mücadelesini anlatıyor. Distopik kısmı tartışmalı olan filmin dram yanı biraz daha ağır bassa da romanını okuyarak yaratılmaya çalışılan dünya hakkında çok daha fazla bilgi edinebileceğinize eminiz.


Shameless Dizisinin Ülkemizde Çekilmesinin İmkansızlığına 16 Kanıt (DİKKAT SÜRPRİZBOZAN!! SPOILER ALERT!!)

Shameless dizisini Türkiye'ye uyarlamaya niyetliler hatta Frank'i Ferhan Şensoy oynayacakmış diye okumuştum.
Bu arada Fiona'yı da Ekin Türkmen oynasın zira kendisinin Emmy Rossum ile acayip benzerlikleri var.
Kendi kendime bu imkansız, hem o kadar uç noktada karakteri bizim millet kaldıramaz, hem de akıl, mantık çerçevesinde ülkemize uyarlayabilecek bir senarist olduğunu sanmam. İşin içine konak, yalı, villa, mafya girmeden, kadın düşmanı ve tabi homofobik olmadan nasıl senaryo yazabilsinler ki????
Malum bizde gay karakterler sadece komik olabilir, en yakın zamanda Pek Yakında filminde izledim mesela böyle bir karakter. (Çağlar Çorumlu ve Zafer Algöz).
Gerçi Kayıp Şehir dizisinde bir karakter vardı, sanırım transeksüeldi, hem karakter hem oyunculuk şahaneydi (Ayta Sözeri canlandırıyordu bu karakteri). Sonradan dizinin içine fazla mafyatik olaylar falan girmeye başlayınca soğudum, zaten rating de düşmüş olacak ki bitti. Aslında özellikle Nazan Kesal, Gökçe Bahadır ve Ayta Sözeri çok başarılıydı. Ama işte bizde farklı sayılabilecek karakterler komedi olmadığı müddetçe tutmuyor!
işte böyle düşünürken aşağıdaki listeyi buldum. Çok doğru.

Shameless Dizisinin Ülkemizde Çekilmesinin İmkansızlığına 16 Kanıt

Yazar laurenparis 28 Eylül 2014

Dikkat dikkat spoiler içerir!

“Toplumca hazır olmadığımız” ne yazık ki bir türlü de olamayacağımıza inandığımız bir çok konu var. Başlıktan da anlayacağınız üzere Shameless dizisi de bunlardan sadece biri. Dizinin içinde yetiştiği kültürün bizimkine uzaklığından başlattırmadan sadece karakter ve olaylar üzerinden gidelim, kavga gürültü olmasın. Olur mu?

Tekrar ediyoruz spoiler içerir!

Çünkü ana gibi yar, Fiona gibi karakter olmaz

“Zinhar öpüşmem, adamla arama yastık isterim.” diyen kadın oyuncuların arasından, bar tuvaleti olsun, mutfak tezgahı olsun, üzerine oturulabilecek düz bulduğu her alanı değerlendiren bir Fiona gibi karakterin çıkmayacağı kesin. Çıksa dahi Shameless veya minvalinde bir dizinin ülkemiz dizilerinin senaryosunda yer alamayacağı, ola ki yer alsa bile ekranların onu ilk öpüşmede veya ilk cicik sahnesinde sepetleyecek oluşu da ayrı bir acımasız gerçek.

Çünkü yurtta cıgaralık içen Lip bizde olsa o okul ona dar gelir

Sigara görüntülerinin çiçek görselleriyle kapatıldığı bir ülkedeyiz. Oh sansür, bebek! Bu sebeple ağzından emziğini düşürmeyen bebek gibi sigara içen, bir de üstüne içmeyeni dahi özendirebilecek kadar güzel içen bir Lip’e hazır değil bu izleyici. Hele ki ders aralarında “keyif verici” maddeler tüketmeyi de seviyorsa ohoo. Bu üniversiteler çocukları yoldan çıkarıyor diye diziyi asarlar asar.

Çünkü Debbie gibi bir ergenin olduğu diziye karşı bizde cinsellikten korkan bir toplum var

Özellikle, şu aralar keyifle izlemekte olduğumuz 4. sezonda, ergen halleriyle dikkat çeken Debbie karakterinin, topuklu ayakkabılı, kırmızı rujlu hallerinin ve bir an önce cinsel hayatla tanışma arzusunun, “küçük gelinleri” daha sempatik bulan yurdum izleyicisi için bir anlam ifade etmeyeceği apaçık. Hatta o kızı mahalle abileri bir kenara çeksin, mahallenin adını lekeliyordur o. Bi “sevgi” pekiştirici olarak dayak şart.

Çünkü Frank gibi bir karakterin diziden sonra oyuncu olarak iş bulması imkansız olurdu

Sokakta görüldüğü vakit içinde ne olduğu asla anlaşılamamış nine çantalarınca linç edilirdi de ondan. “Sen o çocukları nasıl öyle bırakırsıııın, tirbiyisiiiz” temalı canhıraş çığlıklar duymamak da işten bile olmazdı.

Tekrar sendeyiz Frank

Hazır söz Frank’ten açılmışken, oğlunun sevgilisiyle birlikte olan bir babayı, bırak taşlamayı, Taksim meydanında ibret-i alem için sallandırmalarının bir hayli yüksek ihtimal olması.

Çünkü bizde “Ben umuyorum ki ülkemizde gay yoktur.” diyen “yetkili” abiler var

Gay ilişkilerin rahatça yaşandığı, kimselerin yadırgamadığı sahnelerin gayet fazla olmasından kaynaklı, bu konuyla yakından alakalı Ian ve Mickey’nin bizler için sadece birer hayal olmasını herhalde tasavvur edebiliyorsunuzdur. Nee ağzından mı öpmüş?

Çünkü çocuk yapamayan çiftin koca kısmının kayınvalide kısmıyla aşna fişnede olması?!!

Tüm çabalarına rağmen çocuk sahibi olamayan Veronica ve Kev çiftinin son çare olarak, Vik’in annesi ile Kev’i cinsel ilişkiye ikna etmekte bulması. Bu maddeyi gerçekten hayal bile edemiyoruz. İstisnai bir durum olarak sadece ülkemiz için değil başka sözde neo liberal ülkeler için de geçerli olabilir bu kısım. Amaç çocuk gibi kutsal bir mecra da olsa, bazen çok ileriye gitmemek lazım mı ne sanki.

Çünkü hırsızlığını haklı gösteren dizi karakterlerine burada din dersi verilir

Kahramanlarımızın, fakirlik seviyeleri tavan yapmakta olduğu için, genel olarak tüm yiyecek ve giyecek ihtiyaçlarını çalarak karşılamaları. Yolsuzluğa kati suretle karşı olan bir toplum için, bu durumun asla mümkün olmaması!

Çünkü evi barkı bırakıp lezbiyen olup sonra eve çöreklenen anne burada “yaşatılmaz”

Fiona’yı evin direği ilan edip, çoluk çocuğu bırakıp kaçan anne Monica’nın seneler sonra, lezbiyen ilişki içerisinde olduğu sevgilisi ile ortaya çıkıp, “merhaba ben geldim, bir süre buralardayım” diyebilmesi.

Bir daha vur Frank Başgan

Yengesini ayartıp, amcasına ihanet eden Behlül’ü baş tacı yapmış, yavru kedi ilan etmiş olabiliriz lakin öz kızına dahi yan gözle bakabilen bir Frank’e hazır mıyız? Eller havaya!

Çünkü kadına şiddetin yaygın olduğu bir ülkede internet şovu yapan bir eş uzun süre hayatta kalamazdı

Söz konusu eş evin gelirine katkıda bulunmak için internetten cam-show yapan Veronica. Bu rolü canlandıran hanım ablamız da sokakta taciz tecavüze uğrayacaklar listesinin başında gelirdi zaten.

Çünkü Sheila gibi cinsel fantezilere sahip bir karakter kendine Mor Çatı’da bile yer bulamayabilirdi

Öz kızının eski kocasını kendisine sevgili yapıp, evde bakıma muhtaç bir köpek yavrusu kıvamında besleyen bu da yetmezmiş gibi çocukcağızı her türlü fantezisine ortak eden son zamanların en büyük delisi Sheila!

Çünkü bizde Carl yerine Küçük Ağalar kol geziyor, elden ne gelir?

Canlı-cansız, bulduğu tüm hayvanlara eziyet etmeyi hobi haline getirmiş olmasına rağmen, yardırdığı oyunculuğu ile büyüklerine taş çıkartan bir Carl bulamayacak oluşumuz.

Çünkü arpa suyunun şelale olup aktığı bir dizide şişelere de çiçek sansür uygulanırdı

Mutlu olduklarında, kızdıklarında, bir şey kutladıklarında ya da sadece susadıklarında, ilk akıllarına gelenin bir şişe bira açmak olması ve maalesef bizim kanallarda böyle bir şeyin mümkün olmayacak olması. Kültür farkı, kurcalamıyoruz.

Çünkü yurdum insanı aristokrat hayatların kahvaltıda tuvalet giyebilme ihtimalini seviyor

Sabah kahvaltılarını dahi birçoğumuzun ancak nişana giderken giyeceği elbiseler eşliğinde yapanları seven yurdum insanının, karakterlerden birinin kirli sepetine attığının, diğerinin o günkü kıyafeti olduğu bir diziye adapte olmasının mümkün olmaması.

Çünkü ilişki bulunamadı 404

Diğer bir eşcinsel karakter olan Mickey ile babası tarafından zorla evlendirildiği Rus fahişe karısının arasındaki ilişkiyi, Türkçeleştirmenin neredeyse imkansız olması.



How I Met Your Mother’ın Bitmesine Üzülmememiz İçin 11 Sebep

How I Met Your Mother’ın Bitmesine Üzülmememiz İçin 11 Sebep

Yazar laurenparis 3 Ekim 2014

Etrafımızdaki neredeyse herkesin -çoğunun son birkaç senedir artık bırakmak için çok geç olduğu için- izlediği How I Met Your Mother, son bir bölümün ardından ekranlara veda ediyor.

Anneyle biz bir sene önce tanıştık, Ted ise bu aralar tanışacak ve o bıkkın çocuklar sonunda bir oh diyecek. Bu vedaya üzülmememiz, aksine sevinmemiz için sebepler burada:

Anne: Hayal kırıklığı

Çünkü neredeyse kimse anneden tatmin olmadı. Adeta bir Lily diyenler, bunca sene beklediğimize değecek kadar güzel değilmiş diyenler (Merhaba Hollywood’un güzellik anlayışı), Ted’in eski sevgilileri ile karşılaştıranlar… Ana o ana! Ama yine de mutlu edemedi sizi…

Robin, sana anne diyebilir miyiz?

Çünkü bir grup da, bir senaryo saçmalaması olur da anne Robin çıkar diye son ana kadar umudunu kaybetmemişti. Bazıları hala umutlu!

Bu kez güldürmedi

Çünkü geçtiğimiz haftalarda yayınlanan bir bölüm, üstü kapalı bir şekilde Ted’in çocuklarına bu hikayeyi anlatma sebebinin annenin hayatını kaybetmiş olabileceğinin ipucunu verdi. Anlaşılan son bölümde, HIMYM bu kez güldürmeyecek…

Ne oldu sana Barney?

Çünkü yine bir grup, Barney’nin aşık olup sakinleşmesini, Robin’in ise herhangi biriyle evlenmesini kabullenemedi.

Am I a man, or am I a muppet?

Çünkü Jason Segel daha geçen sezonun başında diziden ayrılmak istedi, yapımcılar ikna etti; muhtemelen şekerle değil. Kendisi Muppets filminde yaptığı gibi başka hayallerini gerçekleştirmek, sinema yapmak istiyor. (Kuklalarla bir müzikal yapmak, sadece filmde canlandırdığı karakterin değil, gerçekte kendisinin de hayaliymiş.)

Bir aile çay bahçesi olarak HIMYM

Çünkü Alyson Hannigan’ın kocası, Neil Patrick Harris’in kocası, Cobie Smulders’in sevgilisi derken, misafir oyuncu yapacak eş dost akraba kalmadı.

Şu kadarcıktınız, ne çabuk büyüdünüz?

Çünkü çocuklar büyüdü, kocaman adam oldular, kendi sinema kariyerlerine devam edip kafaları karıştırıyorlar.

Dedektif Mosby’nin başarısızlığı

Çünkü hevesle beklediğimiz ananas gizeminin çözülmeyeceği anlaşıldı.

Friends’i mi daha çok seviyorsun, beni mi?

Çünkü hepimiz Friends karşılaştırmasından bıktık. (Bir çapkın, bir şapşal romantik, bir sadık arkadaş, sürekli gidilen bar/cafe, ilk bölümde aşık olunup, sonra ayrılma, sonra uzattıkça uzatma, arkadaşların, çapkın arkadaş tarafından evlendirilmesi vesaire vesaire…)

Ama arkadaşlar iyidir

Çünkü 9 senedir beraber çalışan bu insanlar belli ki lafta değil, gerçekte de arkadaş oldular; ve biz kıskanıyoruz. Ne kadar eğlendiklerini görmek için çekim hataları videoları yetmiyorsa, geçtiğimiz günlerde, bir söyleşi sırasında Jason Segel ile ilgili en çok neyi özleyeceği sorulan Alyson Hannigan’ın ağlamaya başlaması buna bir kanıt olabilir. Biz de bu tatlılığı çekemiyoruz ve bitsin artık diyoruz.

Babanla nasıl tanıştım?

Çünkü dizinin yapımcıları, finalin hemen ardından aynı ruhu taşıyan ancak hikayeyle bağlantısı olmayan yeni bir dizinin hazırlıklarına başladılar bile: How I Met Your Dad! Başrolde bağımsız sinemanın canı Greta Gerwig oynayacak ve senaryoda da parmağı olacak. Final bölümünde yeni diziye (Yabancıların ağzıyla ‘spinoff’) selam çakılacağı iddiaları yalanlandı ancak pilot bölüm çoktan çekildi bile.

Eklemekte yarar var: Listenin son maddesine bu konuyu taşısak da, hislerimiz biraz karışık. Zira Greta canımız ama bir fikri tadında bırakmak lazım mı acaba?


Finalden Sonra How I Met Your Mother’ı Tokatlamalık 13 Haklı Sebep (SPOILER ALERT _ AMAN DİKKAT SÜRPRİZBOZAN VAR)

Finalden Sonra How I Met Your Mother’ı Tokatlamalık 13 Haklı Sebep

Yazar laurenparis 3 Ekim 2014


Dün itibarıyla uzun yıllardır yanımıza yoldaş olan bir diziyi de son uykusuna yatırdık. How I Met Your Mother, Friends furyasına yetişmeyenler için güzel bir ribaund oldu, ortamlarda bol bol “Friends mi, How I Met Your Mother mı?” muhabbeti çevirtti, “Barney nasıl gay olur yaa?” dedirtti, Ted kadar andaval bir insan olamayacağını bir kez daha bize öğretti.

5. sezondan sonra iyice sakız gibi uzadığını fark ettiğimiz diziyi kimisi izlemeyi bıraktı, kimisi güzel zamanların hatrına devam etti, kimisi finale çalışmaktan kaçmak için, kimisi de ne kadar sıkıcı olursa olsun hala tanışmamız gereken bir anne olduğunu bilerek izledi. Hatta biz de ‘How I Met Your Mother’ın Bitmesine Üzülmememiz İçin 11 Sebep‘ listeledik size falan filan…

Ama final çoğumuz tarafından beğenilmedi. Nedenleri açık!

Anneyle olan aşkın ayrıntılarını öğrenmek yerine çok ayrıntılı bir Robin-Barney düğününe bilmem kaç bölüm izledik
Bütün bir sezon Robin ve Barney düğününe ve arada olup biten saçma olaylara ayrıldı. Hani resmen onların da dediği gibi ‘bayaa uzun bi haftasonu’ oldu. Buna rağmen Robin ve Barney’nin üç yıldan sonra boşandığını, ananın hasta olup öldüğünü ve bu gibi bütün önemli olayları ise 5-6 dakika içerisinde şipşak izledik. Olmadı…

Çocukların “Bu Robin Teyze’ye ne kadar aşık olduğunun hikayesi” demeleri
Evet, bu belki de en önemli nokta. Zaten dizinin başından beri annenin hikayenin merkezinde olmasına karşın dışında olduğunu biliyoruz. Yine de izleyenleri bu kadar karın ağrısıyla bekletip sonra “Hee anne ölmüştü ki eheh” gibi zalım bir sonla baş başa bırakmak çok acımasızca. Bir de çocukların adeta çöpçatan gibi sen git Robin’i ara demesi, biz ‘ana gibi yar olmazcılar’ için de ayrı bir yumruk.

Anne’nin Ted ile Robin’in arasında duruyormuş gibi aradan çıkarılması… Anayı harcadılar matmazel
Diziyi izleme sebebimiz, hikayenin öznesi anne yitip gitti, üstelik hastalığının ne olduğunu bile öğrenemeden. Ted’in Robin’e dönüşü anneyi daha az sevdiğini göstermiyor kesinlikle, aksine insanın hayatına birden fazla ‘The One’ın girebileceğini ve hepsinin yerlerinin ayrı olacağını anlatıyor. Yine de bu kadar idealist bir şekilde aşk arayan ve düğünden önce de Robin’e kesin bir dille hayır diyen Ted için, hayatının geri kalanı boyunca anne için yas tutmaması onun o andaval tipine ters düşen bir durum. Tracy’nin Ted ve Robin’in birbirlerini geri almadan önce hayallerini gerçekleştirmek için bir araç olarak gösterilmesi ise basitçe yanlış.

Yıldan yıla o kadar çabuk geçildi ki ne olup bittiğini anlayamadık, hissedemedik
Belki de koca bir sezonu kapsayabilecek olaylar serisi maarif takvimin yapraklarını atlıyormuşcasına çok kısa bir zaman dilimine sığdırıldı. Madem son sezonda bu kadar saçmalıkla vakit kaybedilecekti, finalin hakkı verilmeliydi. Ama öyle olmadı.

Geçmiş sezonlardan kalan “ananas” gizemi çözülmeden dizi bitti
Dizinin alamet-i farikalarından biri ortaya böyle gizemler saçmak. Şüphesiz anneye bağlanacağını veya ananasın son sezonda bir şekilde tekrar dile getirileceğini umuyorduk. Bu da içimizde ukde kaldı.

Dizinin adının toptan yanlış olduğunu bir kez daha fark ettik
“Robin Teyzenizi nasıl tekrar ayarttım”
“Barney Amcanız bütün New York şehrini nasıl halletti”
“Ananızla tanışana kadar neler oldu neler”
Bizce daha mantıklı isimler.

Finalle birlikte resmen yaşlandığımızı gördük
Kolay mı! Kaç yıl önce başlamışız. Dizinin sonunda karakterlerin ilk halini gördükçe, suratımızın ortasına tokat yemiş gibi olduk.

Robin ve Barney aşkını o kadar ballandıra ballandıra anlattıktan sonra boşadınız güzelim çifti
Biz fark ettik ki bunu yazarlar da fark etmiştir. Robin ve Barney birbirine aşık oldukça ortaya Ted’in umutsuz arayışından çok daha ilgi çekici bir hikaye çıktı. Bu kadar birbirinin ruh ikizi olduğu belli olan iki kişi ayrılmamalıydı!

Son çok gerçekçiydi diyenlere gelsin, dizi hiç gerçekçi miydi ki?
Bazı bölümlerde bu sürreel sahnelerden rahatsız olduğumuz dahi olmuştur. Evet, son pek bi gerçekçiydi de dizi boyunca Barney ve onun başına gelenler başta olmak üzere rasyonel olunabilecek hiçbir nokta yoktu.

Son sezon aslında öğrenmek istemediğimiz ilgi çekici olmayan hikayelerle doluydu
Tokat Dağı’nda yaşananlar, Frank Zabka’nın Ted’den intikam aldığı bölüm ve Barney’nin annesiyle Robin’in düşman oluşu… Bunların hepsi hiçbir şekilde gidişata katkı sağlamayan alakasız, fantastik bölümlerdi. Senaristlerin acaba bölüm sayısı diziyi bitirmeye yetecek mi diye düşündüğü böyle bir zor anında ne gerek vardı o zaman diyoruz.

Dizi boyunca olgunlaşan Barney’nin sonunda yine eski günlerine geri dönmesi
Last Forever Part One
Bunun ardında yatan sebep olarak Barney’nin Robin’le olmadıysa kimseyle olmaz dediğini biliyoruz. Ama birbirini bu kadar çok sevdiği iddia edilen iki insanın sırf Robin’in işi yüzünden yurtdışında çok zaman geçiriyorlar diye Robin Barney’e “Çıkış ister misin?” diye sorduğunda Barney’nin, onun için bu kadar değişen ve olgunlaşan bir adamın direk evet demesi düpedüz saçmalık. Belki de Ted’in Tracy’ye olduğundan daha çok aşıktı Barney Robin’e ve yaptıkları da bunu gösteriyor. Kendi çizgisinden bu kadar çıkabilen ve değişebilen bir adam bu kadar kolay vazgeçmez.

Haydi bir kez daha: Robin ve Ted? Hayır!
Robin ve Ted’in asla birlikte olmaması gerekiyordu. Bu, dizi boyunca bize verilen açık bir işaret. Belki dizinin başında olabilir gibiydi ve zaten kendi atış haklarını da kullandılar bu konuda. Ama ol-ma-dı. Bunun yerine eskiden sevgili olan iki insan birbiriyle ne kadar yakın arkadaş olabilirlerse o kadar yakın oldular. Son sezonda da Ted Robin’i bıraktı, Robin uçtu gitti. Ki gerçekten de böyle oldu, kumsal sahnesini hatırlayın. Hayatının aşkı olan Tracy resmen Robin’e yer açmak ve Robin çocuk yapamayacağından Ted’in hayali olan çocuk sahibi olmak için bir iki ayaklı yumurtalık makinesi oldu ve görevi tamamlanınca da aradan çıkarıldı. 9 yıllık karakter evrimi uzun süredir cevherini kaybeden dizi sonlandırılsın diye hiç düşünülmeden çöpe atıldı.

İzleyicinin neye önem verdiğini unuttular
Last Forever Part One
Buna. Buna önem veriyordu izleyici. Gidin şimdi “How I Met Your Dad” çekin.



Unutulmaz Romantik Devam Filmleri!

Unutulmaz Romantik Devam Filmleri!

16 Ekim 2014 Perşembe - 18:00
İncir Reçeli 2'nin bu cuma vizyona girmesiyle gönlümüzde yer eden aşk ve romantizm dolu devam filmlerini anımsamak istedik!

İncir Reçeli 2

Yönetmen: Aytaç Ağırlar
Oyuncular: Şafak Pekdemir, Halil Sezai, Sinan Çalışkanoğlu, Ahmet Uz, Selim Akgül
İncir Reçeli ile Duygu'suz kalan Metin'in hikayesi, hayatına giren ve benzer yollardan geçmiş Gizem ile devam ediyor...

Gün Batmadan (Before Sunset) 

Yönetmen: Richard Linklater
Oyuncular: Ethan Hawke, Julie Delpy,
Jesse, 10 sene önce buluşmaya gelmeyen Celine'i tamamen kaybettiğini düşünürken, yeni çıkan kitabının tanıtım toplantısı için Fransa'ya gelir ve yıllardır unutamadığı kadını nihayet karşısında bulur...

Rus Bebekler (Russian Dolls)

Yönetmen: Cédric Klapisch
Oyuncular: Romain Duris, Audrey Tautou, Cécile de France, Kelly Reilly, Kevin Bishop
Barselona'da edindiği tecrübeleri hayatına aktarması en az 5 yılını alan ve yazar olmayı başaran Xavier’i hayat bu sefer önce Londra'ya ardından da Saint Petersbourg’a sürükleyecektir..

Aşk Zamanı (In the Mood of Love)

Yönetmen: Wong Kar-Wai
Oyuncular: Tony Leung Chiu Wai, Maggie Cheung, Rebecca Pan, Lai Chen
Yönetmenin adı konmamış aşk ve tutku üçlemesinin ikinci halkası olan film, öncülü ile direkt bir bağ taşımasa da insanı ilişki, aşk ve tutku sarmalında sorgulamalara yönlendirmeye devam ediyor...

New York'ta 2 Gün  (2 Days In New York) 

Yönetmen: Julie Delpy
Oyuncular: Julie Delpy, Chris Rock, Albert Delpy, Alexia Landeau, Alexandre Nahon
Marion ve Jack'in Paris'te geçen 2 günlük tatil hikayelerinin ardından, Marion'u bu sefer Mingus ile New York'ta yerleşik hayatta seyrettiğimiz öykü, yine Delpy üslubuyla kadın-erkek ilişkilerini aile testinden geçiriyor...

Amerikan Pastası 2 (American Pie 2)

Yönetmen: James B. Rogers
Oyuncular: Jason Biggs, Seann William Scott, Eddie Kaye Thomas,  Chris Klein, Alyson Hannigan, Thomas Ian Nicholas
İlişki kurmak bir yana, kadınlara yaklaşmak konusunda oldukça beceriksiz olan Jim'in cinsel deneyim edinme girişimleri kankalarının yardımıla yaz tatilinde de devam ediyor...
Çoğu seyirci taradından ilkinden daha iyi bulunan bir devam filmi...

Yılbaşı Gecesi (New Year's Eve)

Yönetmen: Garry Marshall
Oyuncular: Robert De Niro, Ashton Kutcher, Hilary Swank, Halle Berry, Alyssa Milano, Zac Efron, Abigail Breslin, Jon Bon Jovi...
Yine Gary Marshall'ın imzasını taşıyan Sevgililer Günü (Valentine's Day) gibi farklı hayatların kesişmeli öykülerini anlatan film, metropol insanlarının Noel gecesinde bile yaşadığı yalnızlığı vurguluyor...

Bridget Jones: Mantığın Sınırı

Yönetmen: Beeban Kidron
Oyuncular: Renée Zellweger, Colin Firth, Hugh Grant, Jacinda Barrett
İlk filmde "eğlenilcek erkek" ve "evlenilcek erkek" arasında kalan Bridget, bir seçim yaptı ama hikaye orada bitmedi! Bir ilişkiy, sağlıklı biçimde sürdürmek kolay dğeil, üstelik kafada cevaplanamayan sorular varken...


Yönetmen: John Duigan
Oyuncular : Noah Taylor, Thandie Newton, Naomi Watts, Nicole Kidman, Bartholomew Rose, Felix Nobis
Avustralyalı genç bir delikanlı olan Danny Embling'in aşk ve büyüme maceraları bu sefer yatılı okul sıralarında devam eder....

Sokak Dansı

Yönetmen: Jon M. Chu
Oyuncular: Channing Tatum, Robert Hoffman, Briana Evigan, Adam G. Sevani, Mari Koda, Brian Anthony Wilson, Harry Shum Jr.
İlki çok sevilen gençlik ve dans filmlerinin ikincisinde bu sefer ekibiyle arası bozulan ve dışlanan Andie'nin ayakta kalma sürecini izliyoruz...


28 Ekim 2014 Salı

Pek Yakında (2014)

Samimi, 'kaybeden' insanların hayata tutunma hikayesi. Zaten Cem Yılmaz'ın gerek kendine gerek oyuncu dostlarına yarattığı karakterlerde hep bir naiflik var, kötülükleri bile naif, çocuksu, vahşi değiller yani kötülükleri, hataları bile salaklıklarından adeta. Tabi bir de beceriksizlik söz konusu. Bu açıdan bazen bana Woody Allen'ın kendinin canlandırdığı tiplemeleri anımsatıyor. Kötü bişeyler yapmak ister ya da mecbur kalır ama bir türlü beceremez, eline yüzüne bulaştırır ya.

 Bazı sahneler arasındaki geçişler o kadar sert ki bana reklam filmlerini ve klipleri anımsattı. Bazı zıpır esprileri yerleştirmek için adeta bir skeç mantığı da yaratılmış sanki.
 ama teknik açıdan bence renkler, kostümler, ışık, saç, makyaj gibi görsel konularda iyi geldi. Yıllardır film izlemeye özel mesai ayıran, hemen hemen her türü eğer belli bir kalitede yapılmışsa izleyen, keyif alabilen bir sinemasever; ve kendimi bildim bileli yazan, sürekli çizen, inceleyen, gören bir insan olarak, bir ressam gözüyle bu saydığım nitelikler gözümü yormadı, canımı sıkmadı, aman da akıllara gözlere ziyan denmez.
Fakat işin içinde Cem Yılmaz ve Ozan Güven olunca ben doğrusu çıtamı çooook daha yüksekte tutmuştum, beklentim daha fazlaydı. Belki de çok gülmek istediğimdendir, hepimizin ihtiyacı. Yani bu film komediden çok dramedi. Bir kaç defa kahkaha attırsa da genelde hüzünlü, buruk bir gülümsemeyle izliyor insan. Bu kaybeden insanlara başka nasıl bakılır ki.
 Bu arada Ozan Güven'i başka projelerde görmek için can atıyorum. Çok daha farklı karakterleri canlandırabilecek, harika bir oyuncu, seyirci olarak kendisini daha farklı rollerde, farklı yapımlarda görmek isterim. Herhalde çok seçici olduğundan, ya da Cem Yılmaz filmlerinde oynar gibi bir algı oluştuğundan mıdır nedir öyle sanatsal filmlerde göremiyoruz.
Aslında ben bazı göndermeler ve sürprizli misafirlerden şikayetçiyim. çok fazlalar ve dikkat dağıtıyorlar. Sanat/sinema piyasasının acımasızlığına, star sistemine, eski Yeşilçam'a, sanat filmlerine göndermeler bile. Bana fazla geldi. Bi yerden sonra, zaten bi kere ilk değil, tamam anladık canım diyor insan.
Filmin künyesini okurken zaten bir komedi filmi olarak 134 dakika sürmesine bir anlam verememiştim. Gerçekten sündürülmüş. Sanki bizden daha çok eğlenmişler, sonra o sahneleri kırpmaya kıyamamışlar. Hokkabaz da dramediydi, çok daha derli toplu bir anlatımı vardı. Gerçi unutmamak lazım tek başına yönettiği ilk film bu Cem Yılmaz'ın. Kanımca en fazla 90 dakikada tak tak tak hızlı esprileri, aksiyonları yapıp çıkıverseler çok daha eğlenceli olurdu. Belli sahnelerin gereksiz olduğunu değil her sahnenin gereğinden uzun tutulduğunu sanıyorum. Sanki o kadar set kurduk, kostüm yaptık, ışıktı mekandı ayarladık ne yani 1 dakika mı çekeceğiz mantığıyla; fazla detay, çok fazla gönderme, ironi, esprili durum, karakter var. Biraz da tahmin edilir durumlar, espriler. Boğaç'ın durumunu çoktan tahmin etmiştim ben, bekledim ne zaman olacak.
Filmlerde anlayamadığım şey çok çok yakından tanıdıkları biri azıcık bir kılık değiştirince tanıyamıyor karakterler bu yakınlarını. İnsan kocasını tanımaz mı yahu? İşte bu mantıkdışı geliyor bana. İnandırıcı değil. Yani Arzu karakteri nereden tanıyorum bu adamı ben, tanıdık bişeyler var bile demiyor. Yahşi Batı filminde de benzer sorunlar vardı. Yapmak istediği, kendine çok komik gelen espriler, ironik komik göndermeler olduğu için film yine çok uzamış, sünmüştü.
Artık komedi filmleri de aksiyon filmleri kadar tempolu oluyor unutmayalım.

Pek Yakında (2014)

7+ 134 min  -  Comedy  -  2 October 2014 (Turkey) Ratings: 8,5/10

Pirated DVD seller Zafer who is formerly an extra in movies; swore to give up illegal works when his wife wanted to get divorce. To win his family back, he and his old-fashioned crew decided to make a movie called "Summit - The End Of Evil" which is a fantastic science fiction movie and couldn't be shot since 1977. A funny, entertaining and emotional journey awaits him who waded into this adventure with his unqualified crew.

Director: Cem Yilmaz
Writer: Cem Yilmaz


Credited cast:
Cem Yilmaz ... Zafer
Tülin Özen ... Arzu
Zafer Algöz ... Ahben
Cengiz Bozkurt ... Suat
Ulku Duru ... Cansin
Aysen Gruda ... Remziye
Ozan Guven ... Bogac Boray
Hare Sürel ... Tuna
Zerrin Tekindor ... Meral
Tugrul Tulek ... Ince
Özkan Ugur ... Ejder
Can Yilmaz ... Sabri
Çaglar Çorumlu ... Zeki


Özet & detaylar
Hayatını korsan DVD'cilik ve beraberindeki birtakım kanunsuz işlerle kazanan Zafer, bir gün karısından büyük bir posta yer ve anlar ki bu işleri bırakmazsa evliliği bitecekir. Kanunsuz işlere zinhar tövbe eden Zafer, ailesini geri kazanmak için figüranlık yaptığı eski 'oyunculuk' günlerine geri döner. Amacı o günlerden gelen sinemacı dostlarıyla yeniden bir ekip oluşturmak ve 1970’lerden beri çekilememiş fantastik bir proje olan “Şahikalar-Kötülüğün Sonu” adlı filmi içekmektir. Fakat kurduğun ekibin yetenekleri de bir notkada gelir takılır. Şimdi hepsini eğlenceli, komik ve bir o kadar da duygusal bir macera bekler.
Yönetmenliği ve senaryosu Cem Yılmaz'a ait olan yapımda Yılmaz'ın yanı sıra Tülin Özen, Zafer Algöz, Özkan Uğur, Ozan Güven, Çağlar Çorumlu, Cengiz Bozkurt, Zerrin Tekindor, Hare Sürel, Ayşen Gruda ve Ülkü Duru gibi pek çok önemli isim yer alıyor.


Beyazperde eleştirisi Pek Yakında

Sinema sevgisine naif selam duruşu...
Melis Zararsız

Bir sinema yazarı olduğumu bir tarafa bırakıyor ve açıklıyorum: ben bir Cem Yılmaz hayranıyım! Herşeyden önce onu standup şovları üzerinden değerlendirerek hayranı olduğumu söyleyebilirim, ilk çıktığı günden bu yana hepsini binlerce kez izledim, dinledim, ezberledim, hala gözyaşları içerisinde gülüyor, gündelik bazı olaylarda “işte aynen Cem Yılmaz’ın dediği gibi..” şeklinde cümleler kuruyor, üzgünsem son şovunun bir kısmını internetten açıp izleyip bir bağımlı edasıyla ruh halimi iyileştiriyorum. Evet, o derece.

Ve, evet bir sinema yazarı olarak baktığımda da, hayran olduğum şovmen aynı zamanda bir sinema aşığı. Şovmenliğindeki başarısının altında oyunculuk, senaristlik yeteneklerinin de olduğunu, bu donelerin de sinemaya geçişinde ona büyük katkılar sağlayacağını düşünmeden edemezdi elbette. Reklamcılık, metin yazarlığı, müzik gibi konularla da yıllardır uğraştığından, biliyorum, artık Cem Yılmaz bizim için sadece bir şovmen değil.

Cem Yılmaz, sinemada dördüncü kez yönetmen koltuğuna oturuyor, (ilk kez tek başına), oyuncu olarak da bu onuncu filmi. Filmin basın gösterimi adeta bir gala gibiydi, Pepsi sponsorluğunda şık bir kokteyl ve Cem Yılmaz’ın ta kendisi karşıladı bizi İstinyePark’ta. İzlemeye geldiğimiz için bize teşekkür ederken, çok heyecanlı olduğunu, filmiyle ilgili düşüncelerimizi merak ettiğini ve şahsen filmini çok beğendiği için bizimle birlikte tekrar izleyeceğini söyledi. Gösterim boyunca önümdeki koltukta oturduğundan arada tepkilerini de yoklayabildim; heyecanla, büyük büyük açılmış gözlerle izliyor, arada kahkahalar atıyor, arada da salondan yükselen kahkahaların kimlere ait olduğunu takip ediyordu. Cem Yılmaz, şöhreti ve kazandığı paralarla hep dalga geçen biri oldu, samimi oldu bu konuda hep, sinemaya olan sevgi ve heyecanı konusundaki samimiyeti de tartışılmaz bence… Bu sevgisini bu filmle ispatlamak istemiş, adeta bir saygı duruşu yapmış aslında. Nostaljiyi seven Türk izleyicisini de muhakkak çekecek, zekice bir fikir bu proje.

Klip estetiğini hatırlatsa da temiz bir sinema dili ve teknik başarısı olan Pek Yakında’da Cem Yılmaz’ın canlandırdığı Zafer adlı karakter, bir “kaybeden” olarak çizilmiş, baştan bunu veriyor bize. Film sinemamızda bir milat olarak kabul edilen 1996 tarihli Eşkıya’nın hepimizin bildiği, etkilendiği o son sahnesiyle açılıyor -gibi oluyor (çok büyük başarıyla yeniden yaratılmış o sahne ve sanki kamera arkası, fakat orada gerçekten de Şener Şen oynasa çok iyi olurdu mesela), fonda Fırat türküsü, o sette bir figürandır Zafer, “altıncı polis”tir, yani aslında varlığıyla yokluğu birdir o sahnede. Yıllar geçer, Zafer içindeki sinema aşkıyla ancak korsan DVD satabilen, ancak bu konuda “en iyisi” olabilmiş bir kaybedendir. Evli ve çocukludur ama karısı onu sorumsuzluğu ve başarısızlığı nedeniyle boşamaya karar vermiştir. Zafer artık bu illegal işlere tövbe etmek istemekte ama bu iş de yakasını bırakmamaktadır. Karısını (Tülin Özen) kaybetmemek adına herşeyi göze alan Zafer ise bir plan yapar ve kendisini yıllardır çekilememiş bir senaryoyu hayata geçiren bir prodüktör olarak bulur…

Olaylar gelişir diyelim ve sürprizleri açık etmeyelim, bu konunun içine yedirdiği, Yeşilçam’a, sinemamızdaki yıldız sistemine, ya da genel anlamda sinema sektöründeki sıkıntılara, sanat/ticaret filmlerine zeki göndermeler ve ince eleştiriler filmi orijinal ve değerli kılıyor doğrusu. Bir Cem Yılmaz şovundaymışız gibi kahkaha attığımız şakalar da yok değil filmde ama genel anlamda hikayedeki dramatik yapı da ağır bastığından çok büyük bir kahkaha tufanı bekleyenler hayal kırıklığına uğrayacaktır. Filmde karakterler gayet güzel yazılmış çizilmiş ve canlandırılmış, kadroya zaten diyecek yok. (Gerçi Ayşen Gruda’nın daha içi dolu bir karakterler karşımıza çıkmasını beklerdim, kendisini izlemeyi de özlemişiz zira.) Bazı şakalı sahneler ise skeç tadında kalmış ve arkasından gelen sahnelerle belirli bir bütünlük sağlayamamış ne yazık ki. Çoğunlukla adeta doğaçlamaymışçasına yer alan diyalog ve oyunculukların içinde yer yer “bunu böyle demeyiz ki, burada beden dili böyle olmaz ki” dedirten ve küçük de olsa dikkat çeken yapmacık bölümler var ve beni rahatsız etti doğrusu. Öykü akışı sıkıntısız fakat süre olarak da gereksiz uzun olduğunu düşünüyorum Pek Yakında’nın. Bu sevimli hikaye maksimum 100 dakikada anlatılabilecekken 130 dakikaya sündürülmüş.

Cem Yılmaz’ın neredeyse her filminde bilim kurguya yaptığı göndermeler ve mutlaka o tarz dekor/kostüm çalışmalarına yer vermesinin, “Türk sineması olarak oralara gelemedik, bunları yapamıyoruz madem, ben de dalgamı geçerek içimde kalan o duyguya efektlerle, kostümlerle yer vereyim bari” gibi naif bir duygudan kaynaklandığını hissediyorum. Film içinde film yaparak kısa bir klip gibi de olsa filmin sonuna eklediği Şahikalar filmi ise bence Pek Yakında’dan daha ilgi çekici...

Dizilerin Yetim Karakterleri

Dizilerin Yetim Karakterleri

23 Ekim 2014 Perşembe - 21:00
Fox dizisi Gotham’ın ilk bölümünde, Bruce Wayne (nam-ı diğer Batman) ebeveynlerini bir silahlı saldırıda kaybediyor, genç yaşında yetim kalıyordu. Televizyon dünyası yetim büyümüş birçok karakterle dolu, biz de bir kısmını sizin için derledik.

Bruce Wayne (David Mazouz)
Dizi: Gotham

Dexter Morgan (Michael C. Hall)
Dizi: Dexter

Phoebe Buffay (Lisa Kudrow)
Dizi: Friends

Sam & Dean Winchester (Jared Padalecki & Jensen Ackles)
Dizi: Supernatural

Elena & Jeremy Gilbert (Nina Dobrev & Steven R. McQueen)
Dizi: The Vampire Diaries

Sarah & Helena (Tatiana Maslany)
Dizi: Orphan Black

Clark Kent (Tom Welling)
Dizi: Smallville

Neredeyse Tüm Karakterler
Dizi: Lost

Neredeyse Tüm Karakterler
Dizi: Once Upon a Time

Temperance Brennan (Emily Deschanel)
Dizi: Bones

Emily Thorne/Amanda Clarke (Emily VanCamp)
Dizi: Revenge

Olivia Pope (Kerry Washington)
Dizi: Scandal

Sydney Bristow (Jennifer Garner)
Dizi: Alias

Sabrina (Melissa Joan Hart)
Dizi: Sabrina the Teenage Witch

Luke Brower (Leonardo DiCaprio)
Dizi: Growing Pains

Tim Riggins (Taylor Kitsch)
Dizi: Friday Night Lights

Erin (Ellie Kemper)
Dizi: The Office

Fonzie (Henry Winkler)
Dizi: Happy Days

orjinal kaynak; http://www.beyazperde.com/haberler/diziler/haberler-63383/

Yaratık (1979) "Alien" __Yaratığın Dönüşü (1986) "Aliens" ___ Yaratık 3 (1992) Alien 3 __Yaratık: Diriliş (1997) "Alien: Resurrection"

Yıllar önce televizyonda yayınlanmıştı, izlemiştim ama, serinin kaç filmini ve nasıl bir görüntü kalitesinde anımsamıyorum.Muhtemelen pek içaçıcı değildi. Madem öyle dedim seriyi yavaş yavaş tamamlayayım. Ben de bi kaynağa döneyim. Tabi daha ilk filmi izlediğiniz an, son yıllarda yapılan tüm bilim kurgu filmlerinin ilham kaynağını anlıyorsunuz. Prometheus, Moon, Splice, Yarının Sınırında.... Gerek set tasarımı, gerek yaratık, hatta müzik bile. Tabi son dönem bilim kurguları çok daha tempolu ilerliyor o yüzden filmin ilk yarısı oldukça yavaş geldi ama sonradan açıldı, giderek heyecan arttı. Günümüz şartlarından çok çekildiği yıla göre değerlendirmek gerekir zaten diye düşünüyorum çünkü artık günümüzde hemen hemen çekilmeyen senaryo kalmadı. Teknoloji ilerledi ve son teknoloji ile çekilmiş bilimkurgudan geçilmiyor. Bu bazen iyi olsa da, filme artılar katsa da bazen de filmi koflaştırıyor, ruhunu yok ediyor bence.
Belki Predator serisini de izlemeli?
Tabi bu arada onlarca filmde izlediğimiz ouncuları görüp 'aa ne kadar da gençmiş' diyorsunuz.
Tabi içlerinden en iyi tanıdığım Sigourney Weaver  ama diğer karakter oyuncularını da pek çok filmde ve dizide izlemiştim.
Alien 1'i çekildiği tarihe göre değerlendirmek lazım tabi, o yılların en son teknolojisine göre çekilmiştir. Bütün olarak çok daha az tempolu, ikinci yarıdan sonra iyice hızlanıyor.
Aliens ise ilk 20 dakikadan sonra hem hızlanıyor ve hem heyecanlanıyor. Üstelik sonlara doğru iyice coşup tam bir aksiyon filmine dönüşüyor. Oldukça sürükleyici. Yani evet çok film izlemiş biri olarak olacakları önceden tahmin edebiliyorsunuz aşağı yukarı, artık kalıpları ezberledik; ama her zaman bu senaryo şablonlarını iyi kullanamıyorlar.Önemli olan da bu işte.....
Serinin her bir filmini başka tanınmış bir yönetmen yönetmiş.
Benim izlediğimi hatırladığım filmleriyle;

Ridley Scott;

 2013 Danisman
 2012/I Prometheus
 2005 Cennetin kralligi
 2001 Hannibal
 2000 Gladyatör
 1997 Jane'in zaferi
 1991 Thelma ve Louise
 1989 Kara yagmur
 1982 Blade Runner
 1979 Yaratik

Sigourney Weaver;

2012 Gizli Hedef ......Jean Carrack
2012 Dehset Kapani .....The Director
2012 Medyum ......Margaret Matheson
2010 Yine mi sen? ...Ramona
2009 Avatar ...Grace
2008 Bakis açisi ....Rex Brooks
2007 Parktaki Kiz ....Julia
2006 Infamous ...Babe Paley
2006 Snow Cake ....Linda
2004 Köy ....Alice Hunt
2003 Kuyu ....The Warden
1999 A Map of the World ....Alice Goodwin
1997 Alien: Dirilis ....Ellen Ripley
1997 Buz firtinasi ....Janey Carver
1995 Kopya cinayetler ...Helen Hudson
1992 Alien 3 ....Ellen Ripley
1989 Hayalet Avcilari 2 ....Dana Barrett
1988 Çalisan kiz ....Katharine Parker
1986 Yaratigin Dönüsü .....Ellen Ripley
1984 Hayalet Avcilari ....Dana Barrett
1979 Yaratik .....Ripley
1977 Annie Hall .....Alvy's Date Outside Theatre

Tom Skerritt ;
2009 For Sale by Owner ..... Clive Farrier
2009 Soguk Ölüm ..... Dr. John Fury
1999 Diger kizkardes ..... Radley
1997 Mesaj .........David Drumlin
1992 Bizi ayiran nehir .....Rev. Maclean
1992 Knight Moves .... Capt. Frank Sedman
1992 Poison Ivy .......Darryl Cooper
1989 Çelik manolyalar .....Drum Eatenton
1986 Top Gun .....Viper
1983 The Dead Zone ......Sheriff Bannerman
1979 Yaratik ......Dallas

Veronica Cartwright;

2007/I Istila .....Wendy Lenk
2004/I Girdap .....Landlady (uncredited)
2003 Yeni evli .....Mrs. 'Pussy' McNerney (uncredited)
2001 Korkunç Bir Film 2 .....Mother
1992 Man Trouble ...Helen Dextra
1979 Yaratik ......Lambert
1963 Kuslar ...Cathy Brenner

Harry Dean Stanton;

2009 The Open Road ......Amon
2006 Sen, Ben ve Dupree .....Curly (uncredited)
2006 Rehine .....Cosmo Gadabeeti
2003 Asabiyim ....Blind Man (uncredited)
2001/I The Pledge .....Floyd Cage
2000 Erkegin gözyaslari .......Felix Perlman
1999 Yesil Yol ......Toot-Toot
1998 Dava .......Land Watcher (uncredited)
1998 Koruyucu melegim .....Grim
1997 O çok sevimli .........Tony 'Shorty' Russo
1995 Bir yabanciyla asla .....Max Cheski
1992 Man Trouble .....Redmond Layls
1984 Paris, Texas ....Travis Henderson
1979 Yaratik ...Brett

John Hurt;

2013 Sadece Asiklar Hayatta Kalir .....Marlowe
2011 Melankoli ....Dexter
2009 Kontrol limitleri ....Man with Guitar
2008 Oxford cinayetleri ...Arthur Seldom
2006 Koku - Bir katilin hikayesi ....Narrator (voice)
2005 V - V for Vendetta ...Adam Sutler
2005 Kanli Teklif ...Jellon Lamb
2005 Iskelet anahtar ....Ben Devereaux
2001 Corelli'nin Mandolini ....Dr. Iannis
2000 Kayip ruhlar ....Father Lareaux
1997 Mesaj ....S.R. Hadden
1994 Second Best ...Uncle Turpin
1993 Even Cowgirls Get the Blues ....The Countess
1979 Yaratik ....Kane

Ian Holm;

2005 Savas tanrisi ....Simeon Weisz
2004 Göklerin hakimi ...Professor Fitz
2004 Yarindan sonra.....Terry Rapson
2004 Eve Dönüs .....ideon Largeman
2003 Yüzüklerin Efendisi: Kralin Dönüsü ....Bilbo
2001 Yüzüklerin Efendisi: Yüzük Kardesligi ....Bilbo Baggins
2001 Cehennemden gelen ....Sir William Gull
2000 Kutsanmis çocuk ....Reverend Grissom
2000 Güzel Joe ...George The Geek
1999 Varolus.... Kiri Vinokur
1997 Olaganüstü bir hayat ....Naville
1997 5. Güç .....Father Vito Cornelius
1985 Brazil .....Mr. Kurtzmann
1979 Yaratik ....Ash


Yaratık (1979)
"Alien" (original title)

 117 min  -  Horror | Sci-Fi  -  November 1981 (Turkey)Ratings: 8,5/10 Top 500

The commercial vessel Nostromo receives a distress call from an unexplored planet. After searching for survivors, the crew heads home only to realize that a deadly bioform has joined them.

Director: Ridley Scott

Writing Credits (WGA)
Dan O'Bannon ... (story) and
Ronald Shusett ... (story)

Dan O'Bannon ... (screenplay)

Cast (in credits order) verified as complete
Tom Skerritt ... Dallas
Sigourney Weaver ... Ripley
Veronica Cartwright ... Lambert
Harry Dean Stanton ... Brett
John Hurt ... Kane
Ian Holm ... Ash
Yaphet Kotto ... Parker
Bolaji Badejo ... Alien
Helen Horton ... Mother (voice)


Özet & detaylar
Tarihin en ünlü uzay gemisi Nostromo görevini tamamlamış bir şekilde Dünya’ya geri dönerken başka bir gezegenden bir yardım çağrısı alır. Çağrıyı karşılıksız bırakmayan gemi mürettebatı bu bilinmedik gezegene iniş yapar. Bu çağrının bir uyarı sinyali olduğunu geç fark eden ekip bilinmeyen bir yaşam formuyla karşılaştıklarında olağandışı bir tecrübeye, ürkütücü bir maceraya atılırlar.
Ridley Scott 1979 yılında Yaratık serisinin bu ilk filmini yarattığında sinema tarihini bambaşka bir deneyimle tanıştırmış, bilim kurgu türünün en önemli örneklerinden birine imza atmıştır. Yaratık serisi, ilk filmin ardından çeşitli yönetmenler tarafından devam ettirilse de, Ridley Scott imzalı bu film hem serisinin, hem de ait olduğu bilimkurgu türünün en önemli yapıtlarından biri olarak kabul görmüştür.



Yaratigin Dönüsü (1986)
"Aliens" (original title)

 137 min  -  Action | Adventure | Sci-Fi  -  May 1988 (Turkey)Ratings: 8,4/10 Top 500

The planet from Yaratik (1979) has been colonized, but contact is lost. This time, the rescue team has impressive firepower, but will it be enough?

Director: James Cameron

Writing Credits
James Cameron ... (story) and
David Giler ... (story) &
Walter Hill ... (story)

Dan O'Bannon ... (characters) and
Ronald Shusett ... (characters)

James Cameron ... (screenplay)


Cast overview, first billed only:
Sigourney Weaver ... Ellen Ripley
Carrie Henn ... Rebecca 'Newt' Jorden
Michael Biehn ... Cpl. Dwayne Hicks
Paul Reiser ... Carter Burke
Lance Henriksen ... Bishop
Bill Paxton ... Pvt. Hudson
Jenette Goldstein ... Pvt. Vasquez
William Hope ... Lt. Gorman


Özet & detaylar
Noİlk Alien(Yaratık) filminden 57 sonrasını anlatan film, Nostromo’da hayatta kalan tek kişi olan Ellen Ripley’in yıllar sonra uyanışıyla başlıyor. Ripley kısa bir süre sonra yaratık yumurtalarına rastladıkları gezegende garip şeyler olduğunu, bu ıssız yerin artık bir yerleşim yeri haline geldiğini ve yaratıkların bir koloni kurduklarını anlatıyor; ancak şirket yetkilileri bu felaket uyarısına inanmıyor. Kolonicilerle aralarındaki bağlantı aniden koptuğunda Ripley, kendine bir ekip kurup bu işi tek başına halletmek için gezegene geri dönüyor.
Sinema tarihinin kült yapımlarından olan Yaratık serisinin bu filmi iki Oscar kazandı; yönetmen koltuğunda ise Ridley Scott yerine bu kez James Cameron var.

James Cameron;

 2009 Avatar
 1997 Titanik
 1994 Gerçek yalanlar
 1986 Yaratigin Dönüsü
 1984 Yokedici


Alien 3 (1992)
"Alien³" (original title)

 114 min  -  Action | Sci-Fi | Thriller  -  11 September 1992 (Turkey)Ratings: 6,4/10 Top 5000

Ripley continues to be stalked by a savage alien, after her escape pod crashes on a prison planet.

Director: David Fincher

Writing Credits (WGA)
Dan O'Bannon ... (characters) and
Ronald Shusett ... (characters)

Vincent Ward ... (story)

David Giler ... (screenplay) &
Walter Hill ... (screenplay) and
Larry Ferguson ... (screenplay)


Cast overview, first billed only:
Sigourney Weaver ... Ellen Ripley
Charles S. Dutton ... Dillon
Charles Dance ... Clemens
Paul McGann ... Golic
Brian Glover ... Andrews
Ralph Brown ... Aaron
Danny Webb ... Morse
Christopher John Fields ... Rains
Holt McCallany ... Junior
Lance Henriksen ... Bishop II
Christopher Fairbank ... Murphy (as Chris Fairbank)


Özet & detaylar
Her ne kadar, "Alien" konseptini içeren bu filmler serisi; bir uzay filmi, bir korku klasiği ya da gerilim sinemasına dair hoş örnekler gibi algılansa da, hakikatte Alien serisinin arka planında çok büyük bir felsefe yattğını söylemek abartı sayılmayacaktır. İnsana ve teknolojiye dair çok ciddi eleştirilere sahip bu filmin alt metninde önemli mesajlar yatmaktadır. İşte şimdi de serinin üçüncü versiyonuyla karşı karşıyayız. Hatırlayacağınız gibi, serinin ikinci filmi olan 'Aliens'da Ripley, Bishop ve Newt uzay marinlerinin de yardımıyla uzaylı yaratıklardan kurtulmayı başarmış ve kendilerini dondurarak bir uzay gemisi ile yola çıkmışlardı. Bu defa ise kahramanlarımızın yolları 161 adındaki bir hapishane-gezegene rast düşecektir. Yaşanan çarpışmadan Newt ve Bishop hayatlarını kaybedeceklerdir. Hapishane gezegeninde hiç bir tip silaha izin verilmez. Sakinleri ise eski katil ve tecavüzcülerin oluşturduğu dini bir kültün hakimiyetindeki bir mahkum kolonisinde yıllardır yaşam savaşı verdikleri için aralarına yeni katılan korkunç düşmanla savaşacak cesarete sahiptirler. Serinin, David Fincher tarafından yönetilen ve en çok eleştirilen bu üçüncüsünde, eski bir düşman ve alışık olmadığımız türden klostrofobik bir atmosfer bizleri bekliyor. Bir de hiç kuşkusuz, kalp atışlarımızı hızlandıracak bir gerilim.


Alien: Dirilis (1997)
"Alien: Resurrection" (original title)

 109 min  -  Action | Sci-Fi | Thriller  -  27 March 1998 (Turkey)Ratings: 6,3/10 Top 5000

200 years after her death, Ellen Ripley is revived as a powerful human/Alien hybrid clone who must continue her war against the Aliens.

Director: Jean-Pierre Jeunet
Writing Credits (WGA)
Dan O'Bannon ... (characters) and
Ronald Shusett ... (characters)

Joss Whedon ... (written by)


Cast overview, first billed only:
Sigourney Weaver ... Ellen Ripley
Winona Ryder ... Annalee Call
Dominique Pinon ... Vriess
Ron Perlman ... Johner
Gary Dourdan ... Christie
Michael Wincott ... Frank Elgyn
Kim Flowers ... Sabra Hillard
Dan Hedaya ... Gen. Martin Perez
J.E. Freeman ... Dr. Mason Wren
Brad Dourif ... Dr. Jonathan Gediman
Raymond Cruz ... Vincent Distephano
Leland Orser ... Larry Purvis


Özet & detaylar
Alien 3’ten 200 yıl sonrası… Bilim insanları, yaratığa tekrar ulaşabilmek için bazı bilimsel çalışmalar neticesinde ölen Ripley’i yeniden hayata döndürürler. Ripley’in içerisinde bulunan yaratık, bir operasyon sonucu kadından alınır. Ancak, Ripley’de izlerini bırakmıştır. Uzay gemisi dünyadan çok uzaklardadır. Yaratık, hiçbir kaçışı olmayan bu uzay gemisi içerisinde yeninden belirir. Ripley’in ölüm kalım mücadelesi bir kez daha başlar.
Ridley Scott’ın yarattığı Alien serisi James Cameron ve David Fincher’ın elinden geçtikten sonra Jean-Pierre Jenuet ile buluşuyor. Filmin başrolünde ise tabii ki de Sigourney Weaver var.

Popüler Yayınlar - most viewed



1980 Tarsus/Mersin.

1998-2002 Mersin Üniversitesi, GSF Resim Bölümü, Yrd. Doç. Cebrail Ötgün Atölyesi’nde Lisans.

2002-2005 Mersin Üniversitesi, SBE Resim Anasanat Dalında, 'Yeni Dışavurumcu Resimde Dramatik Etkiler ve Uygulamalar’ adlı teziyle Yüksek Lisans.

2008 ‘den beri UPSD üyesidir.

Çocukluğundan beri sanata büyük ilgi duyan, annesinin çizimlerinden ve resimlerinden etkilenerek çizimler yapmaya başlayan, her zaman sanatçı olmayı hayal eden Ebru E. Düvenci 1995’te, daha lise yıllarındayken yaz aylarında üniversiteye hazırlık için karakalem çizim dersleri almaya başladı. 1998'de ise Mersin Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü’nde lisans eğitimine başlayarak hayallerini gerçekleştirmenin ilk adımını attı. 2002 yılında lisans eğitimini başarıyla tamamladı.

Yüksek Lisans eğitimine başladığı 2002-2003 yıllarından beridir resimlerinde ana tema, günümüz
yaşamının koşuşturması içindeki hız ve harekettir.

Özellikle sokakta hep bir yerlere yetişmeye çalışan, koşan, koşuşturan insanları, yaşamın karmaşasını, hızını ve bu anlık görüntülerdeki izlenimlerini; hareket halindeki figürler ve atmosfer aracılığıyla kendi bulduğu bir tarzla resmetmektedir.

Resimlerini günlük yaşamda karşısına çıkan, gözüne çarpan anlık görüntülerden, kaçırılan anlardan, kimi zaman kendi çektiği fotoğraflardan, dinlediği müziklerden ve izlediği filmlerden ama daha çok kendi gözlemlerinden ve hayal gücünden beslenmektedir.

Sanatı bir yaşam biçimi, içsel bir yolculuk, ruhsal bir gereksinim, kendini ifade etmenin, düşünmenin, dünyayı ve kendini anlamanın, sorgulamanın bir yolu olarak gören Ebru E. Düvenci Mersin’de İçel Sanat Kulübü Teoman Ünüsan Sanat Galerisi’nde 2, Ankara Ziraat Bankası Kuğulu Sanat Galerisi’nde 1 olmak üzere 3 kişisel resim sergisi açmış olup, üniversite yıllarından beri pek çok etkinliğe ve karma sergiye katılmıştır.

2012 Halen çalışmalarını Mersin’deki Atölyesinde, annesi ressam H. Çağla Ertürk

ile birlikte sürdürmektedir.


2002 Mersin Üni. GSF 2. Geleneksel Resim Yarışması, Başarı ödülü.

2001 Mersin Üni. GSF 1. Geleneksel Resim Yarışması, Mansiyon ödülü.


2008 ARTVİSİT 3 Uluslararası Tasarımcı ve Sanatçı Çalışmaları Kataloğu; sf.204-5.

2007 27 haziran 2007 çarşamba Artella Daily Muse (www.artelladailymuse.com) ropörtaj.

2002 Hacettepe Üni. GSF 1. Ulusal Mezuniyet Sergisi ve Sempozyumu, Sergi Kataloğu;



2010-2011 3. Kişisel Sergi, T.C. Ziraat Bankası Kuğulu Sanat

Galerisi, Ankara.

2010 2. Kişisel Sergi, İçel Sanat Kulübü, Teoman Ünüsan Sanat Galerisi, Mersin.

2007 Kişisel Sergi, İçel Sanat Kulübü, Teoman Ünüsan Sanat Galerisi, Mersin.


2012 Karma Resim Sergisi, Deyim

Sanat Galerisi, Maslak / İSTANBUL

2012 'Hayat Büyük Bir Resimdir' karma resim ve heykel sergisi, Deyim

Sanat Galerisi, Maslak / İSTANBUL

2011 Genç Sanatçılar Müzayedesi – 3, Alif Art Antikacılık A.Ş. , Esma Sultan Yalısı, İstanbul

2011 "Renklerin Dansı" Karma Resim & Heykel Sergisi, Deyim

Sanat Galerisi, Maslak / İSTANBUL

2011 “Sanatla Dans” karma resim sergisi, Deyim

Sanat Galerisi, Maslak / İSTANBUL

2011 "Klasik ve Modern sanatın buluşması" karma resim sergisi, Deyim

Sanat Galerisi, Maslak / İSTANBUL

2011 Genç Sanatçılar Müzayedesi – 2, Alif Art Antikacılık A.Ş. , The Sofa Hotel,


2011 Mersin Üniversitesi Mezunlar Sergisi 2, Prof. Dr. Uğur Oral

Kültür Merkezi, Çiftlikköy Kampüsü, Mersin.

2010 “The International Women’s Festival 2010, Turkish Exhibition”, Gama

Gallery, Skala Eressos, Midilli, Yunanistan.

2010 “Genç Plastik Sanatçılar” Sergisi, Yasemin Art Gallery, İstanbul.

2009 “Balık” , İstanbul Deniz Müzesi Sanat Galerisi, İstanbul.

2009 “Küçük İşler”, Ressamlar Derneği Sanatevi, İstanbul.

2009 “96 SANATÇI 96 YAPIT”, Çekirdek Sanat Atölyesi, İstanbul.

2009 “1. Çağdaş Soluklar Sergisi”, Galeri 5, İstanbul.

2008 Karma Yaz Sergisi, MTSO Sanat Galerisi, Mersin.

2008 Karma Resim Sergisi, MTSO Sanat Galerisi, Mersin.

2008 'ARTIK GÜN' Karma Resim Sergisi, Mezitli Belediyesi Sanat Evi, Mezitli/ Mersin.

2007 Karma Resim Sergisi, MTSO Sanat Galerisi, Mersin.

2006 8. Tarsus Gençlik, Kültür ve Sanat Festivali, Karma Fotoğraf Sergisi, Tarsus / Mersin.

2003 Karma Fotoğraf Sergisi, Mersin Üni. Kampüsü Rektörlük Sergi Salonu, Mersin.

2002 Hacettepe Üni. GSF 1. Ulusal Mezuniyet Sergisi ve Sempozyumu,

Çağdaş Sanatlar Merkezi, Ankara.

2002 Mersin Üni. GSF Mezuniyet Sergisi, İçel Sanat Kulübü Galerileri, Mersin .

2002 Mersin Üni. GSF Resim Bölümü Yrd. Doç.Cebrail ÖTGÜN Atölyesi Sergisi,

İçel Sanat Kulübü Galerileri, Mersin .

2002 Çukurova Üni. 10. Bahar Şenliği, Çukurova Üni., Adana.

1999 Mersin Üni. GSF Temel Sanat Eğitimi Çalışmaları Sergisi, İçel Sanat

Kulübü Galerileri, Mersin.


my biography

Ebru E. Duvenci

1980 She was born in Tarsus / Mersin/TURKEY.

1998-2002, She studied in Mersin University, Faculty of Fine Arts, Painting Department,

Assistant Professor. Cebrail Otgun Studio.

2002-2005, She completed Master degree from the Mersin University, School of Social

Sciences, Picture of the Department with thesis by ‘Dramatic Effects in New Expressionist

Painting and Practices’

2008 since a member of the International Association of Plastic Artists

The artist had a great interest in art since childhood, because her mother H. Cagla Erturk was a painter too. She began to make drawings influenced by her mother's drawings and paintings in 80s and early 90s, had always dreamed of being an artist and yet until she reached high school in 1995 summer, began to take drawing lessons for the ability of university exams.

Following, 1998 was the first step in realizing their dreams, began studies in Mersin University Faculty of Fine Arts, Department of Painting. Successfully completed her education in 2002.

Since Master's degree in 2002-2003, the main theme of paintings of modern life in the rush of speed and movement.

Particularly, on her paintings are focusing always running to catch up on the street somewhere, people running, the complexity of life, the speed ; and she depicts her impressions of these snapshots, with her own style figures in motion and the atmosphere .

Her paintings are affected; who stood in daily life, attracted the attention of the snapshots, overlooked moments, movies, music, sometimes photographs taken by herself, but more observations and imaginations.

According to the artist; Art is a lifestyle, an inner journey, a spiritual requirement, self-expression, thinking, a way of understanding herself or life, a self-interrogation path, a way of interrogation of life…

The artist has three solo exhibitions, participated in several group shows since their university years,

her works are in many collections.

2012 continues to live and work in her studio in Mersin/Turkey with her artist mother H. Cagla Erturk.


2002 Mersin University Faculty of Fine Arts, the second Traditional Art Competition, Achievement Award.

2001 Mersin University Faculty of Fine Arts, the first Traditional Art Competition, Honorable Mention.


2008 ARTVİSİT 3, International Designer and Artist Works Catalogue; page; 204-5.

2002 Hacettepe University, Faculty of Fine Arts 1 National Graduation Exhibition and Symposium, Exhibition Catalogue, page: 188.


2010-2011 20 December 2010-07 January 2011, 3rd Solo Exhibition, Ziraat Bank of the Republic of Turkey, Kuğulu Art Gallery, Ankara (capital)/Turkey.

2010 May 14 to 27, 2nd Solo Exhibition, Icel Art Club, Teoman Ünüsan Art Gallery, Mersin/Turkey.

2007 November 2 to 20, 1st Solo Exhibition, Icel Art Club, Teoman Ünüsan Art Gallery, Mersin/Turkey.


2012 Group Exhibition, Deyim Art Gallery, Maslak / ISTANBUL

2012 'Life's Big One Picture' group painting and sculpture exhibition, Deyim Art Gallery, Maslak / ISTANBUL

2011 Young Artists Auction - 3, Alif Art Antiques Inc., Esma Sultan Mansion, Istanbul

2011 "Dance of Colors" Exhibition of Painting & Sculpture, Deyim Art Gallery, Maslak / ISTANBUL

2011 "Dance with Art" Group Exhibition, Deyim Art Gallery, Maslak / ISTANBUL

2011 "Classical and Modern Art Meeting" group art exhibition, Deyim Art Gallery, Maslak / ISTANBUL

2011 Young Artists Auction - 2, Alif Art Antiques Inc The Sofa Hotel, Nişantaşı-Istanbul

2011 Mersin University Alumni Exhibit 2, Prof. Dr. Ugur Oral Culture Center, Ciftlikkoy Campus, Mersin.

2010 "The International Women's Festival 2010, Turkish Exhibition", Gama Gallery, Skala Eressos, Lesvos, Greece.

2010 "Young Plastic Artists" Exhibition, Jasmine Art Gallery, Istanbul.

2009 "Fish", Istanbul Naval Museum Art Gallery, Istanbul.

2009 "Small Works", Art House Painters Association, Istanbul.

2009 "96 Artists 96 Works", Art Studio, Istanbul.

2009 "1st Exhibition of Contemporary breathes", Gallery 5, Istanbul.

2008 Summer Group Exhibition, Art Gallery of MTSO, Mersin.

2008 Group Exhibition, Art Gallery of MTSO, Mersin.

2008 'now days' Art Exhibition, City Art House Mezitli Mezitli / Mersin.

2007 Group Exhibition, Art Gallery of MTSO, Mersin.

2006 8. Tarsus Youth, Culture and Art Festival, Photography Exhibition, Tarsus / Mersin.

2003 Photography Exhibition, Mersin University. Campus President's Exhibition Hall, Mersin.

2002 Hacettepe University Faculty of Fine Arts Graduation Exhibition and the 1st National Symposium, Contemporary Arts Center, Ankara, Turkey.

2002 Mersin University, Faculty of Fine Arts Graduation Exhibition, Icel Arts Club Galleries, Mersin

Mersin University

2002. Faculty of Fine Art Department Asst. Prof. .Cebrail OTGUN Workshop Exhibition, Icel Arts Club Galleries, Mersin.

2002 Cukurova University in The 10th Spring Festival, Cukurova Univ., Adana, Turkey.

1999 Mersin University, Faculty of Fine Arts, Basic Art Education Studies Exhibition, Icel Art Club Galleries, Mersin.

click for see my art;